Lees nu het blog van Rob van Asselt:

Wat helpt bij een verse ‘nee’

Rob zit achter zijn laptop aan tafel

Rob van Asselt is al bijna negen maanden werkzoekend en heeft al een flink aantal afwijzingen ontvangen. Hij blogt over hoe hij hiermee omgaat.

Inmiddels ben ik bijna negen maanden werkzoekende en heb ik een flink aantal malen ‘nee’ ontvangen als reactie op mijn sollicitaties. Elke keer als dit gebeurt, draagt dat niet bij aan mijn blijmoedigheid. Soms neem ik de afwijzing voor kennisgeving aan en leg ik de mededeling naast me neer. Maar het komt ook voor dat zo’n ‘nee’ me een aantal dagen achtervolgt.

Hakt er diep in

Die verschillen laten zich verklaren. Er zijn vacatures die me qua inhoud en opdracht bijzonder aanspreken. Er zijn bedrijven waarvan ik denk dat ik er graag zou willen werken. Er zijn ook banen die ik meer zie als een vorm van inkomensverschaffing waarbij het vuurtje niet zo hoog zal opflakkeren. Een afwijzing vanuit de eerste categorie doet me dan ook meer. Die hakt er dieper in.
Soms hoor je helemaal niets meer na een sollicitatie. Ik ben daar simpel in. Voor zo’n club wil ik niet werken. Of ik ontvang een standaardbrief. Ik neem die doorgaans voor kennisgeving aan. Niet dat ik afgestompt ben, maar ik steek liever geen kostbare energie meer in zo’n traject. De race is al gelopen en de prijzen zijn al verdeeld. Ik verschijn beslist niet meer als winnaar op het ereschavot.

Onrust in je hoofd

Er arriveren ook berichten met een goed beargumenteerde uitleg. Daarop wil ik nog wel eens reageren. Want voor zo’n organisatie wil ik wel werken. En al is het ditmaal niet gelukt, dan meld ik me nog een keer en vraag of mijn C.V. actief mag blijven. Voor een mogelijk toekomstige nieuwe gelegenheid.
Eenmaal heb ik echt heel hard gebaald van een afwijzing. Dat leverde slechte nachtrust op en onrust in mijn hoofd. En zelfverwijten. Maar ‘achteraf is een koe in zijn achterste kijken’ zegt de boer. Je schiet er niets mee op.

Wat kan ik ervan leren?

Afwijzingen dragen niet positief bij aan zelfbeeld en zelfvertrouwen. Je gaat als werkzoekende aan jezelf twijfelen. Het lijkt alsof men je niet meer ziet staan. Dat geeft een flinke knauw. Ik heb het zelf zo wel ervaren.
Wat mij helpt na een verse ‘nee’ op de mat is een boswandeling of fietstocht. Dan doe je nieuwe indrukken op en die verdringen het katterige gevoel naar de achtergrond. Niet altijd voorgoed.  Ik probeer achteraf de hele gang van zaken rond een sollicitatie op rij te zetten en te bedenken wat ik ervan kan leren. Scherpte, voorbereiding, aanvoelen van sfeer, balans tussen luisteren en spreken, bewust kiezen welke thema’s je wel en niet aansnijdt; zelfs de kleur van overhemd en stropdas neem ik dan onder de loep.

Ander perspectief

Wat me helpt is te blijven praten met anderen over de omstandigheden waarin ik verkeer. Niet in de zin van ‘kijk mij nou toch zielig zijn’ maar te klankborden en te leren van andermans ervaringen. Een goede bekende benoemde kort geleden de zegening van het bestaan van een uitkering. De man is al jaren zelfstandig en moet ook in slechtere tijden zijn eigen broek ophouden. Zo’n opmerking zet alles weer even in een ander perspectief.
Ik heb me wel voorgenomen me meer te focussen op kwaliteit en minder op kwantiteit. Schieten op alles wat beweegt heeft weinig zin. Om me heen vinden ook ouderen weer werk. Uit die wetenschap put ik moed en hoop

Bent u werkzoekend en wilt u ook bloggen op Werkblad? Meld u dan aan via redactie.werkblad@uwv.nl.

Blog

Deze pagina delen of printen

Deel artikel: Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina via twitter Deel deze pagina op Facebook

Werkblad

Inspiratie en tips voor werk zoeken en vinden