Bijna 60 en zonder baan, wat nu?

Bijna 60 en zonder baan

Onverwacht je baan kwijtraken roept veel emoties op. Rob Ros geeft met zijn blog een eerlijk inkijkje in alles wat er op je afkomt wanneer je als 60-plusser je baan verliest.

In februari 2016 overkwam mij wat zovelen overkomt: ik kreeg te horen dat mijn functie zou komen te vervallen. Per 1-4-2016. Ik was volkomen verrast. Ik weet niet hoe ik die dag thuis ben gekomen (vanuit Den Haag, waar ik werkte, terug in Lelystad). Die dag vergeet ik nooit meer.

De emoties

Na de kwaadheid en machteloosheid komt langzaam het besef dat het toch echt zo is. De druiven zijn zuur, want dan realiseer je je ook dat je net de 40 dienstjaren niet zult volmaken. Ik ben blijven steken op 39 jaar en drie maanden toen mijn dienstverband formeel per 1 januari 2017 werd beëindigd. Talloze malen vraag je je af waarom. Ik had altijd goede functies gehad, goede beoordelingen, tevreden medewerkers en bazen, net weer een nieuwe leaseauto, net een nieuwe opleiding gestart, een leuke gevarieerde functie met taken en verantwoordelijkheden die zouden blijven bestaan, en dan toch dit? Ik ben op een bepaald moment gestopt met mij af te vragen waarom. Het zal een centenkwestie zijn geweest (met mij gingen er nog 15 collega’s uit).

Financieel

De eerste schrikreactie is ook: hoe moet het financieel nu verder? Kan ik in mijn huis blijven wonen? En nog veel meer van dit soort vragen. TIP: Een goed gesprek met een financieel adviseur die jouw situatie in kaart brengt en diverse scenario’s uitwerkt, doet wonderen. Wacht daar niet te lang mee en ga in gesprek. Dat geeft een beetje rust in het hoofd. Ik ben na zo’n lang dienstverband niet met lege handen naar huis gestuurd. Maar het inzicht en overzicht ontbreekt, je komt in een heel andere situatie terecht en hebt deskundige hulp nodig om alles op een rijtje te krijgen. Als je weet wat je financiële (on)mogelijkheden zijn en worden, kun je van daaruit verder.

Neem de tijd!

De eerste 9 maanden van mijn werkloze status kreeg ik begeleiding via mijn werkgever in het zoeken naar iets anders. Je hele lichaam schreeuwt om een andere baan, het liefst zo snel mogelijk. Fout! TIP: Kom eerst tot rust. Het is niet niks wat je overkomt, zeker niet na zo lang altijd gewerkt te hebben. Kom tot rust. Laat je lijf en je geest wennen aan de nieuwe situatie. Je moet eerst het verleden verwerken, voordat je openstaat voor iets nieuws.

UWV

En dan is het zover. Op 1 januari 2017 werd mijn dienstverband formeel beëindigd en werd ik een WW’er. Wie had dat ooit gedacht? Ik zeker niet. Je krijgt te maken met het UWV-regime. Ik heb erg moeten wennen. Veel gaat digitaal, echt mens-tot-mens-contact is er zelden. Ik vind dat jammer. En als je dan incidenteel wel eens iemand spreekt, is het steeds iemand anders. Waarom niet 1 behandelaar die jou en jouw dossier kent? De berichtenbox in je Werkmap is ook zoiets: je krijgt meestal een dag later antwoord. Vaak niet het antwoord waar je naar zoekt. En dat kan zo soms even doorgaan ... En ook hier geldt: steeds weer iemand anders die je vragen beantwoordt. En vaak van die theoretische en voorgeprogrammeerde antwoorden. Het is niet persoonlijk, niet oprecht, geen maatwerk.

Sollicitatieplicht

Elke 4 weken 4 keer solliciteren. Tja … Het lukt best wel, er zijn meer dan genoeg vacatures. Kans van slagen? Ach, ik ben nu bijna 60. Ik heb vanaf januari 2017 minstens 40 keer echt gesolliciteerd. Naast natuurlijk het gebruikelijke werk via LinkedIn (netwerken, via ex-collega’s, kennissen etc.). Vaak 1 dag later en soms zelfs dezelfde dag zit de afwijzing alweer in de mailbox. Ik ken inmiddels alle zinnetjes wel die recruiters gebruiken om je te laten weten, dat ze niet met je verdergaan. Er zijn weinig originele teksten bij. Ik heb incidenteel een gesprek gehad, telefonisch of echt fysiek. Daarna stopte het dan weer. Ik begrijp het ook best: als je kunt kiezen uit talloze jonge afgestudeerde goedkopere kandidaten, waarom zou je dan in zee gaan met een ouwe rot van 60 die alles al heeft meegemaakt en waarschijnlijk een fors salaris wil verdienen? Als ik UWV vraag of ik niet kan stoppen met solliciteren, luidt het antwoord uiteraard: Nee, dit is wettelijk verplicht en wij voeren de wet uit. Ook dat snap ik.

Het went nooit

Wat dit allemaal met je doet? Ik kan er niet aan wennen. Je weet van tevoren dat het niets wordt, toch is elke afwijzing weer een klap in het gezicht. Alsof je niets meer waard bent. Je hoort er niet meer bij. Leg je erbij neer. Jouw rol in de maatschappij is uitgespeeld. Dat werk. Toch is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker als je nog vol ambitie en energie zit. En het idee hebt, dat je juist nog van veel waarde kan zijn voor een organisatie. Daarom ga ik toch maar gewoon door. Tot ik die ene werkgever tegenkom, die in me gelooft!

In in de tussentijd

Uiteraard zit ik niet stil. Ik ben actief als vrijwilliger. Bij diverse organisaties (De Zonnebloem, de Consumentenbond, Woonzorg Flevoland). Overal zit men te springen om vrijwilligers en vooral ook voor bestuursfuncties. Dan komt mijn ervaring als manager weer goed van pas. Zolang het de organisatie maar geen geld kost …

Bent u werkzoekend en wilt u ook bloggen op Werkblad? Meld u dan aan via redactie.werkblad@uwv.nl.

Blog

Deze pagina delen of printen

Deel artikel: Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina via twitter Deel deze pagina op Facebook

Werkblad

Inspiratie en tips voor werk zoeken en vinden