Wat er ‘loos’ is

Omgaan met minder geld en de WW

Erwin Brandt is in 2013 ontslagen tijdens de crisis. 'Het lukt mij maar niet om er een andere draai aan te geven', beschrijft hij in zijn blog.

Om je heen lijkt het wel of iedereen en alles in een flow zit. Maar als je beter kijkt of er zelf mee te maken hebt, is de praktijk heel anders. Sinds mijn gedwongen ontslag tijdens de economische crisis in 2013 loopt het woordje ‘loos’ als een rode draad met mij mee. Het lukt maar niet om er een andere draai aan te geven.

Mijn werkloosheid werd opgevolgd door een virtuele, maandenlange dakloosheid. Het staat vandaag de dag ook in het teken van een zekere doelloosheid. Ondanks deze problemen probeer ik positief te blijven. Helemaal niets doen is namelijk ook geen optie. Als zzp’er doe ik dan ook allerlei betaalde en vrijwillige schrijfopdrachten en bezorg ik post om de eindjes aan elkaar vast te knopen. ‘Wow wat ben jij altijd positief en wat toon je telkens weer een enorme veerkracht’ is vaak wat ik te horen krijg.

Toch liegen de feiten er niet om: onverzekerd tegen ziekte en werkloosheid en nog steeds onder het sociaal minimum. Gelukkig heb ik sterke genen, want anders worden mijn inkomsten beperkt tot 10 uur per week werken als postbezorger. Er werken nergens meer fulltime bezorgers. Ook wordt er uitsluitend tegen het minimumloon betaald. Daar kun je in de hedendaagse dure maatschappij al niet van rondkomen, maar het is zelfs nog meer dan wat je als freelance journalist krijgt. Niet zo vreemd dus, dat de rijken rijker worden en de ‘armen’ niet. 

Ik heb jarenlang gewerkt in de accountancy, maar ben er nu al vijf jaar uit. Ik merk dat er in de tussentijd veel veranderd is. Ik ben er dan ook niet meer geschikt voor. Ik wil verder in de journalistiek, maar daar is moeilijk brood in te verdienen. Bovendien kom je er vaak niet echt tussen. Er is altijd wel een andere (lees: veelal jongere) kandidaat die de voorkeur geniet. Hetzelfde geldt voor sollicitaties voor in het sociale werk, bij communicatieafdelingen of bij gemeentes.

Ik blijf op zoek naar die ene baan. Met een beetje geluk en een glimlach bied ik overal waar het kan een helpende hand. Elk sprankje hoop doet mij weer opleven. Ik strijd en vecht tegen een zekere doelloosheid, maar wordt er nog niet echt ‘beter’ van. Ik zie overal om me heen wel dat er veel beroepen zijn waar veel te weinig wordt betaald en dat in tegenstelling tot de positieve berichten er nog steeds werkende mensen zijn die moeilijk rond kunnen komen. Zij profiteren net als ik niet of nauwelijks van onze zogenaamd op drift geraakte economische flow. 

Lees ook Erwins eerdere blog

Dagelijkse kost: Met de billen bloot

Bent u werkzoekend en wilt u ook bloggen op Werkblad? Meld u dan aan via redactie.werkblad@uwv.nl.

Blog

Deze pagina delen of printen

Deel artikel: Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina via twitter Deel deze pagina op Facebook

Werkblad

Inspiratie en tips voor werk zoeken en vinden