Hoe tijdelijk is tijdelijk werk

Tijdelijk contact wordt niet verlengd daarom op zoek naar nieuwe baan illustrati

Ruud de Jong was erg blij met zijn tijdelijk baan. Maar het contract liep af en nu moet hij weer opnieuw op zoek naar werk.

Ik weet nog goed hoe het vinden van een baan na mijn werkloosheid voelde als een verlossing. Hoezeer ik me ook had voorgenomen een positieve instelling te houden, het schrijven van brieven, het voeren van gesprekken en het teleurgesteld raken na de zoveelste nee greep me meer aan dan ik had verwacht. En als je dan eindelijk een ja hoort …

Einddatum contract

Het was een tijdelijke baan, 5 maanden om precies te zijn. Maar goed, 5 maanden salaris, 5 maanden ervaring, 5 maanden geen verplichtingen naar het UWV, ik keek er naar uit als naar een vakantie. En zo voelde het ook. En dan was er de wortel die ik voor mijn eigen neus hield. Doe dit en doe het goed. Wie weet houd je er een verlenging aan over of zelfs een vaste baan!
Maar er was altijd die einddatum. In het begin voelde het nog ver weg. Ik deed mijn werk en hield geen rekening met een eventueel afscheid. Ga er maar vanuit dat het verlengd wordt, werd me gezegd. En hoewel ik mezelf vertelde dat die einddatum toch echt dichterbij kwam, luisterde ik er liever niet naar.
Uiteindelijk werd mijn tijdelijke dienstverband verlengd met een maand, meer niet. Het geld was op, het werk niet. Ik was graag gebleven.

Tijdelijk werk is beter dan niet werken

Had ik het dan niet moeten doen? Ben je gek. Werken is altijd beter dan niet werken. Ik verdiende, ik leerde, ik verzamelde referenties en had veel plezier met mijn tijdelijke collega’s. En ik voelde me een stuk beter over mezelf. In mijn geval gaf het tijdelijke werk me ook de rust en het inkomen om een opleiding af te ronden.
Op naar mijn volgende klus. Ik doe dit en ik doe het goed. Wie weet houd ik er een verlenging aan over of zelfs een vaste baan! Je weet het nooit.

Lees ook de eerdere blog van Ruud

Bent u werkzoekend en wilt u ook bloggen op Werkblad? Meld u dan aan via redactie.werkblad@uwv.nl.

Reageer op dit blog

CAPTCHA
Los onderstaande som op om spam tegen te gaan:
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.

Reacties

Leuk verhaal
Wat heb je aan ervaring en een leuke tijd
als je er niet voor beloond word
Heb zelf 2 jaar een 3 maanden contract gehad
wetende dat ik er na die tijd weer uit zou liggen
Dat zijn de regels een half jaar en één dag eruit .
En inderdaad na mij 100 procent en met veel plezier te hebben gewerkt.
lag ik er uit
Waarom geen vaste contracten voor mensen die zo graag
willen blijven?
Ik heb geluk gehad met in de tussen tijd een andere baan te vinden
in een totaal andere sector zonder uitzendbureau 's.
Ik en mijn gezin hebben nu toekomst.

Ik kan me helemaal vinden in dat wat je schrijft Ruud de Jong. Ik kwam na
38,5 jaar werken van de ene op de andere dag op straat te staan. Als
Human Resource medewerker werkte ik mee aan o.a. mijn eigen
boventalligheid. Heerlijke worsten werden me voor gehouden, maar "het mes in
de rug kwam ook"en stond ik op straat.

Dan kom je op je 60e na 45 jaar gewerkt te hebben in aanraking met het UWV en dat
voelde als een nederlaag, maar ook als vernederend op de wijze waarop sommige
je dan benaderen. Je als een klein kind behandelen, jou even vertellen "wat
te doen" om maar weer aan het werk te komen. Werkgevers, ook zij waar ik
vanuit mijn werk jaren mee te maken had en op goede voet stond, hielden
ineens de deur dicht. Met smoesjes weten ze jouw sollicitatiebrief af te
schrijven. Dan ga je bellen omdat het er erg op lijkt dat de reden niet deugt
en krijg je nog veel meer onzin naar je hoofd.

Kortom men zit niet op jou te wachten en dat beeld bevestigd men dan ook nog
eens fijntjes bij een gesprek bij het UWV. Gelukkig was er een organisatie die mij wel
degelijk zag zitten en ik vond een tijdelijke baan. Ik was de koning te rijk
en heb daar een half jaar met ontzettend veel plezier gewerkt en leuke mensen
ontmoet en met hen gewerkt.
Van de naaste collega's (van mijn team) uit de organisatie waar ik lang
werkte, heb ik nooit meer iets vernomen, zelfs geen afscheid mogen nemen.
M.i. waren zij vooral bang dat ze zelf ook hun baan zouden verliezen. Een
afscheid kreeg ik ook niet van de leidinggevende van die organisatie, daar
waar andere medewerkers dit wel kregen na hun gedwongen afscheid.

En wat schetst dan mijn verbazing, na afloop van mijn tijdelijke baan, krijg
ik na een half jaar een afscheidslunch, mooie dankwoorden en kado's. Kijk zo
kan het ook, het geeft je ondanks dat je weer werkloos bent een goed gevoel.
Men heeft waardering voor jou als collega, als mens getoond.
Maar ja nu solliciteer ik mij al weer bijna driekwart jaar suf op heel
diverse functies en weer loop ik tegen de muur van voor mijn gevoel
"leeftijdsdiscriminatie" aan.
Ik word benaderd door organisaties, men maakt me enthousiast over een
vacature en vervolgens word ik afgewezen door dezelfde persoon. Niet zo zeer
omdat je één van de vele sollicitanten bent, zeker ook niet omdat het
ontbreekt aan opleiding en ervaring.
Maar men haalt nadat ze je leeftijd (inmiddels 62+) lezen, reden op voorhand
erbij, zonder dat je op gesprek bent geweest als "u bent te duur" of ineens
komen er functie eisen en een verplicht hebben van een rijbewijs bij.
Het is erg frustrerend om zo je laatste jaren van willen werken, maar het
niet gegund worden in moet gaan.
Maar ik heb de knop van boosheid en frustratie omgezet en ga door met
solliciteren, er zal toch wel een keer een organisatie zijn die mij aan zal
nemen omdat ik goed ben in mijn vak, als medewerker iets toe kan voegen aan
de organisatie, gebruik wil maken van mijn werk-en levenservaring?
Dus de moed opgeven nooit, je hebt er alleen jezelf en je omgeving mee.

Blog

Deze pagina delen of printen

Deel artikel: Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina via twitter Deel deze pagina op Facebook

Werkblad

Inspiratie en tips voor werk zoeken en vinden