Geïnspireerd door een boek

Kaft boek Onze dierentuin

Ad Dijkstra baalde enorm toen hij werkloos werd en voelde de druk op zijn schouders. Hij las een inspirerend boek en er viel een last van zijn schouders. Lees Ads blog hierover.

En dan sta je ineens op straat, zoals dat heet. Na een jarenlange, bestendige relatie van bijna 25 jaar als ambtenaar ging ik een heftig avontuur aan bij een trainingsbureau. Dat avontuur was kortstondig, want na anderhalf jaar stond ik weer alleen. Met niks. Geschrokken, boos en wanhopig. Want thuis riepen vrouw en kinderen om onderdak, eten, mobieltjes en nog veel meer. En ze keken vragend en verwijtend naar mij.

Gelukkig was er het vangnet van UWV. Er moest fiks bezuinigd worden, maar voorlopig hadden we nog steeds een financiële basis. Maar liever had ik weer een baan.

Frustrerend

Advies kwam van alle kanten: de werkcoach gaf suggesties, net als vrienden en familie. De verplichte 50plus-training ook. Bij de Broekriem volgde ik workshops over het gebruik van LinkedIn en mijn persoonlijke pr. Ik was op pad, gedreven, gemotiveerd, gespannen. Netwerkgesprekken houden, vacatures analyseren, brieven schrijven, mijn cv pimpen. Het leverde zo snel niets op. Frustrerend!

Doorlezen

Op een mooie dag ging ik naar de bibliotheek voor een boek over social media. Dat was snel gevonden en ik nam meteen wat meer leesvoer mee.
Met mijn boeken en een glas prik installeerde ik me in de zon. Midden op de dag, voor anderen een werkdag …

Het boek over social media was snel bekeken en ik begon aan het boek dat ik puur op basis van de titel had meegenomen: Wij kochten een dierentuin, van Benjamin Mee. Ik werd al snel meegesleept in het waargebeurde verhaal. Een doorsnee gezin koopt impulsief een dierentuin en weet daar met veel enthousiasme een succes van te maken.

Ik liet me niet makkelijk meeslepen, ik voelde me schuldig. Moest ik niet solliciteren? En moest ik niet voor het eten zorgen? Ik wilde het boek niet wegleggen, ik wilde doorlezen. De koppigheid van het gezin in het boek was besmettelijk. Ik besloot lekker van het weer, het boek en mijn keuzevrijheid te genieten. Solliciteren zou ik de volgende dag wel doen en de kinderen stuurde ik naar de friettent.

Minder zwaar

Wow, dat voelde goed: ondanks mijn baanloosheid gunde ik het mijzelf te genieten. Ik had een knop omgezet en er volgde meer. Ik ging meer tijd besteden aan de theatergroep waar ik sinds kort lid van was, verwerkte de jarenhoge stapels knipsels eindelijk in collages, ging verhalen vertellen op het open podium in de bibliotheek.

En natuurlijk bleef ik op kansrijke vacatures schrijven en veel met mensen praten. Maar alles werd losser en minder zwaar. Ik maakte plezier met andere mensen in veel verschillende situaties. De gesprekken gingen over theater, het voetbal van de kinderen of over klassieke auto’s. Na een tijdje wisten deze mensen ook dat ik graag weer aan het werk zou willen. Maar vooral hadden ze me meegemaakt als een man met passies en brede belangstelling, die zonnig in het leven staat.

En mettertijd groeide het vertrouwen dat een baan niet ver weg meer was. Toch was ik verrast toen een medespeler uit de theatergroep op een avond zei: ‘Maar Ad, jij bent toch trainer? In het ziekenhuis waar mijn man werkt, zijn ze dringend op zoek …’
Yes!!

Bent u werkzoekend en wilt u ook bloggen op Werkblad? Meld u dan aan via redactie.werkblad@uwv.nl.

Reageer op dit blog

CAPTCHA
Los onderstaande som op om spam tegen te gaan:
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.

Reacties

Blog

Deze pagina delen of printen

Deel artikel: Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina via twitter Deel deze pagina op Facebook

Werkblad

Inspiratie en tips voor werk zoeken en vinden