Bijna 60 en zonder baan, wat nu?

Bijna 60 en zonder baan

Onverwacht je baan kwijtraken roept veel emoties op. Rob Ros geeft met zijn blog een eerlijk inkijkje in alles wat er op je afkomt wanneer je als 60-plusser je baan verliest.

In februari 2016 overkwam mij wat zovelen overkomt: ik kreeg te horen dat mijn functie zou komen te vervallen. Per 1-4-2016. Ik was volkomen verrast. Ik weet niet hoe ik die dag thuis ben gekomen (vanuit Den Haag, waar ik werkte, terug in Lelystad). Die dag vergeet ik nooit meer.

De emoties

Na de kwaadheid en machteloosheid komt langzaam het besef dat het toch echt zo is. De druiven zijn zuur, want dan realiseer je je ook dat je net de 40 dienstjaren niet zult volmaken. Ik ben blijven steken op 39 jaar en drie maanden toen mijn dienstverband formeel per 1 januari 2017 werd beëindigd. Talloze malen vraag je je af waarom. Ik had altijd goede functies gehad, goede beoordelingen, tevreden medewerkers en bazen, net weer een nieuwe leaseauto, net een nieuwe opleiding gestart, een leuke gevarieerde functie met taken en verantwoordelijkheden die zouden blijven bestaan, en dan toch dit? Ik ben op een bepaald moment gestopt met mij af te vragen waarom. Het zal een centenkwestie zijn geweest (met mij gingen er nog 15 collega’s uit).

Financieel

De eerste schrikreactie is ook: hoe moet het financieel nu verder? Kan ik in mijn huis blijven wonen? En nog veel meer van dit soort vragen. TIP: Een goed gesprek met een financieel adviseur die jouw situatie in kaart brengt en diverse scenario’s uitwerkt, doet wonderen. Wacht daar niet te lang mee en ga in gesprek. Dat geeft een beetje rust in het hoofd. Ik ben na zo’n lang dienstverband niet met lege handen naar huis gestuurd. Maar het inzicht en overzicht ontbreekt, je komt in een heel andere situatie terecht en hebt deskundige hulp nodig om alles op een rijtje te krijgen. Als je weet wat je financiële (on)mogelijkheden zijn en worden, kun je van daaruit verder.

Neem de tijd!

De eerste 9 maanden van mijn werkloze status kreeg ik begeleiding via mijn werkgever in het zoeken naar iets anders. Je hele lichaam schreeuwt om een andere baan, het liefst zo snel mogelijk. Fout! TIP: Kom eerst tot rust. Het is niet niks wat je overkomt, zeker niet na zo lang altijd gewerkt te hebben. Kom tot rust. Laat je lijf en je geest wennen aan de nieuwe situatie. Je moet eerst het verleden verwerken, voordat je openstaat voor iets nieuws.

UWV

En dan is het zover. Op 1 januari 2017 werd mijn dienstverband formeel beëindigd en werd ik een WW’er. Wie had dat ooit gedacht? Ik zeker niet. Je krijgt te maken met het UWV-regime. Ik heb erg moeten wennen. Veel gaat digitaal, echt mens-tot-mens-contact is er zelden. Ik vind dat jammer. En als je dan incidenteel wel eens iemand spreekt, is het steeds iemand anders. Waarom niet 1 behandelaar die jou en jouw dossier kent? De berichtenbox in je Werkmap is ook zoiets: je krijgt meestal een dag later antwoord. Vaak niet het antwoord waar je naar zoekt. En dat kan zo soms even doorgaan ... En ook hier geldt: steeds weer iemand anders die je vragen beantwoordt. En vaak van die theoretische en voorgeprogrammeerde antwoorden. Het is niet persoonlijk, niet oprecht, geen maatwerk.

Sollicitatieplicht

Elke 4 weken 4 keer solliciteren. Tja … Het lukt best wel, er zijn meer dan genoeg vacatures. Kans van slagen? Ach, ik ben nu bijna 60. Ik heb vanaf januari 2017 minstens 40 keer echt gesolliciteerd. Naast natuurlijk het gebruikelijke werk via LinkedIn (netwerken, via ex-collega’s, kennissen etc.). Vaak 1 dag later en soms zelfs dezelfde dag zit de afwijzing alweer in de mailbox. Ik ken inmiddels alle zinnetjes wel die recruiters gebruiken om je te laten weten, dat ze niet met je verdergaan. Er zijn weinig originele teksten bij. Ik heb incidenteel een gesprek gehad, telefonisch of echt fysiek. Daarna stopte het dan weer. Ik begrijp het ook best: als je kunt kiezen uit talloze jonge afgestudeerde goedkopere kandidaten, waarom zou je dan in zee gaan met een ouwe rot van 60 die alles al heeft meegemaakt en waarschijnlijk een fors salaris wil verdienen? Als ik UWV vraag of ik niet kan stoppen met solliciteren, luidt het antwoord uiteraard: Nee, dit is wettelijk verplicht en wij voeren de wet uit. Ook dat snap ik.

Het went nooit

Wat dit allemaal met je doet? Ik kan er niet aan wennen. Je weet van tevoren dat het niets wordt, toch is elke afwijzing weer een klap in het gezicht. Alsof je niets meer waard bent. Je hoort er niet meer bij. Leg je erbij neer. Jouw rol in de maatschappij is uitgespeeld. Dat werk. Toch is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker als je nog vol ambitie en energie zit. En het idee hebt, dat je juist nog van veel waarde kan zijn voor een organisatie. Daarom ga ik toch maar gewoon door. Tot ik die ene werkgever tegenkom, die in me gelooft!

In in de tussentijd

Uiteraard zit ik niet stil. Ik ben actief als vrijwilliger. Bij diverse organisaties (De Zonnebloem, de Consumentenbond, Woonzorg Flevoland). Overal zit men te springen om vrijwilligers en vooral ook voor bestuursfuncties. Dan komt mijn ervaring als manager weer goed van pas. Zolang het de organisatie maar geen geld kost …

Bent u werkzoekend of helpt u werkzoekenden en wilt u ook bloggen op Werkblad? Meld u dan aan via redactie@werkblad.nl.

Reageer op dit blog

CAPTCHA
Vink onderstaand hokje aan:

Reacties

Ik zat in een soortgelijke situatie,44 jaar zonder onderbreking gewerkt waarvan bij de laatste werkgever bijna 40 jaar (1 maand eerder) dus geen 40 jaar gratificatie en een pensioenbreuk.
Ik ben nu bijna 63 en recht op ww tot bijna 65 jaar maar wat dan als je spaargeld op is en nog geen aow krijgt maar nog minimaal 2 jaar moet wachten en je pensioen in laten gaan is voor die periode ook te weinig en geeft vanaf 67 weer een veel lagere uitkering als je dit doet,maar je hebt geen keus. Het wordt dan je huis opeten en dan weer schuld opbouwen die je dan steeds moeilijker kan terug betalen of je huis verkopen maar dan moet je boven je drempel eerst opeten alvorens je bijstand krijgt.
Al met al een somber uitzicht en dan heb ik het niet eens over het uitzicht op werk,dat is echt nul
of te verwaarlozen kans.
En het meest zure is dat er steeds weer nieuwe jonge mensen worden aan genomen(fijn voor ze) bij het bedrijf die mij en andere collega's op straat heeft gezet uit economisch belang maar de werkelijkheid is onder deze noemer van de oudere garde af te komen.
met een vriendelijke groet,een lotgenoot

Ik herken de situatie. Ben 57 jaar en sinds 2013 werkeloos. Ook diverse sollicitaties gedaan, echter zonder succes.
Voor mensen met een gezondsheids beperking is het nog lastiger om een (aangepaste) baan te vinden. Zelf val ik ook onder die categorie. Een jaar lang re-integratie gehad, echter zonder succes. Een van mijn beperkingen is dat ik geen hele dag kan staan. Het re-integratie bureau kwam met twee functies, verkeersregelaar en een functie om vrachtwagens af te spuiten, dus de hele dag staan. Ook de arbeidsdeskundige van het UWV keurde dit goed. Hoezo arbeidsdeskundig ?????? Met mijn medische gegevens hebben ze helemaal niets gedaan. Ook andere functies zoals conciërge of huismeester werd niets mee gedaan. Van UWV geen enkele suggestie of reactie. Bij het UWV een werk- oriënterend gesprek gehad, een gesprek dat totaal niets met de realiteit te maken had, en ook hier helemaal geen rekening houdend met mijn gezondheids- beperkingen.
Stil zitten doe ik niet, doordat mijn vrouw rolstoel gebonden is ben ik voor 90% mantelzorger, en mijn hobby is een goede tijdvulling.

Hallo Rob,

Ik kom uit de zorg waar ik een leuke baan had als medewerker, administratie receptie. 25 Jaar geleden bij toeval in de zorg terechtgekomen. Kreeg een baan aangeboden als Medewerker Receptie Administratie. Voorheen heb ik steeds in de techniek gewerkt en vanwege mijn grote technische vaardigheden en kennis deed ik vele technisch zaken zelf in de verpleegkliniek waar ik werkte. Het werk was erg veelzijdig en zelfstandig. We deden op administratief gebied samen met een boekhouder de hele front en backoffice tot en met planningen. Wij hadden een team dat zeer breed inzetbaar was in de waarste zin van het woord en we werkten 24/7. Ik werd ook indertijd door het team zelf aangenomen. Ik heb vanaf 1996 toen we werden geprivatiseerd gezien hoe managers gingen overnemen. Een aantal fusies en vele reorganisaties volgden. Steeds konden wij aantonen dat wij ons werk goedkoper en beter deden. Zo hebben wij het tot twee jaar geleden kunnen volhouden terwijl in andere locaties recepties en technische diensten werden opgedoekt. Zelf zat ik in de OR en heb van dichtbij kunnen zien hoe het fout ging. Ik heb vele managers de revue zien passeren. Managers die alleen maar voor hun eigen gewin kwamen. Carrièretijgers zonder inhoud en visie. Het spreekt vanzelf dat wij als leeuwen hebben gevochten voor onze baan en status. We werden echter systematisch weggepest waarbij de directie veelvuldig gebruik maakte van dure interims. Na de zoveelste aanvaring met weer een nieuwe bestuurder en manager kreeg ik uiteindelijk een zware burnout. Ik walgde letterlijk en figuurlijk van mijn werkgever en dat gevoel is er nog steeds. Uiteindelijk is er op mijn 62 ste een einde aan mijn contract gekomen via een vaststellingovereenkomst. Woedend ben ik nog steeds en ik ervaar de gevolgen van mijn burnout nog elke dag. Ik ben nu 6 maanden werkloos en ik ervaar de gang naar het UWV als zeer vernederend. Het solliciteren is een farce want de kans op een baan is op je 62'ste nog maar 0,03 procent. De hoop heb ik echter nog niet opgegeven. Doe braaf de cursus succesvol naar werk en voldoe aan mijn sollicitatieverplichtingen. Buiten mijn werk heb ik sind's 1996 een eigen bedrijfje. Moet echter op mijn leeftijd nog flink investeren wil ik het winstgevend genoeg maken om van te leven. Ook hierbij voel ik mij niet gesteund door het UWV. Het volgen van scholing om mijn kansen te vergroten ook niet. Voor mij is het UWV volkomen nutteloos. Het levert een hoop stress op en ik heb echt geen dwang nodig om naar werk te zoeken. Ik zie het geheel als een papieren tijger die gevoed moet worden. Zelf ben ik de boer opgegaan en heb bedrijven actief benaderd wat mij eerlijk is eerlijk vele gesprekken heeft opgeleverd. Probleem is dat niemand zit te wachten op een 62 jarige die toch al wat kwaaltjes heeft waar rekening mee gehouden moet worden. Kreeg zelfs na een rondleiding door een bedrijf de opmerking. Je ziet zelf wel dat het hier geen bejaardensoos is. Dat was een welgemeend advies en niet denigrerend bedoeld. Op andere bedrijven krijg je weer heel vaak te horen dat de werkgever wel vacatures heeft maar dat die bijna nooit worden ingevuld. Het bekt gewoon goed op een Webpagina. Het kost mij steeds meer moeite om de onzinnige papieren tijger van het UWV te voeden maar het moet wil je je uitkering niet verliezen. Na 43 jaar werken waarvan 25 jaar in volcontinudienst voel ik aan alles dat ik niet meer meetel. Als ik dan zie dat de pensioenleeftijd steeds verder omhoog wordt geschroefd vraag ik mij wel af waar men mee bezig is.

Ik ben nu 63 en heb 15 maanden geleden werk gevonden als commerciële manager , dus verkoop ,klant beheer ,marketing enz een hele leuke baan ,deze heb ik in mijn netwerk gevonden .Ik was ander half jaar werkeloos ,en moet zeggen dat je eigenlijk niks aan het UWV hebt ,het lijkt wel of iedereen daar geprogrammeerd is ,iedereen doet zijn ding maar is niet echt betrokken ,maar het is omdat het moet van de staat der Nederlanden en meer niet .Als je het mij vraagt moet het hele systeem van het UWV op de schop maar dat gaat nooit gebeuren nu de markt weer aantrekt ,dan laten ze het lekker door sudderen denk ik .

Heb zeker wel 100 brieven doen uitgaan. Heb op verschillende niveau's gesolliciteerd.
9 van de 10 keer kreeg ik niet eens een reactie. En kreeg ik een reactie, dan paste ik niet in het profiel.Want ja, men durft natuurlijk niet te stellen dat ik te oud ben.(leeftijdsdiscriminatie).
En in Den Haag maar roepen dat men staat te springen om ervaren mensen,

Beste Rob,

Knap dat je hiermee naar buiten komt. Ik zelf wil nog anoniem blijven. Maar voor mij als 50+-er herkenbaar.

Vooral als er een (duur) recruitment bureau tussenzit is het kansloos. Al sluit het profiel wb. kennis, kunde en gezochte persoonlijkheid 100% aan en illustreer ik dat met voorbeelden, ik kom niet eens op een eerste gesprek. Als reden hoor ik dan achteraf dat andere profielen nog net iets beter aansloten enzovoort. Ik begrijp de bureaus echter wil. Hun opdrachtgevers geven een gewenst profiel mee. Mondeling wordt er gewoon over leeftijd gesproken. Wettelijk mag men dat echter niet vermelden. Het scheelt iedereen een boel moeite en teleurstelling als het wel vermeld zou mogen worden. Geef gewoon aan "ervaren man/vrouw 40 tot 45 jaar" bijvoorbeeld.

Persoonlijk zal ik het van mijn netwerk moeten hebben. Ik voer daarom gesprekken binnen de branche waaruit ik afkomstig ben. De plicht om 4x per maand te solliciteren vervul ik, maar meer omdat het verplicht is. Mijn inziens zou een UWV vanaf 50+ een andere aanpak moeten volgen dan het standaard regime. Wel een plicht om baan- en inkomen gerichte activiteiten te ondernemen, geen kwantitatieve eis van 4x, kwaliteit gerichte ondersteunende hulp vanuit het UWV en 1x per kwartaal een persoonlijk gesprek met je vaste consulent.

Met vriendelijke groet.

PS. Mijn C.V. ziet er gelikt uit, mijn Linkedin profiel idem en ik ben gewend bondige en wervende teksten te schrijven. Dus daaraan ligt het niet.

Mijn naam is Hans Dijkstra, ik ben 58 en na 38 jaar werken op 1 februari 2017 werkeloos geworden (onterecht) na mij mening. Ik wil heel graag een goede opleiding richting de arbeidsmarkt. Maar daar wordt ik niet tot nu toe niet echt mee geholpen.
Er wordt gezecht dat daar geen geld voor is. Ik kom uit Groningen en ben alleen verdiener. Ik zou heel graag goede hulp hierbij krijgen.

Ik wens alle mensen prettige feestdagen en een gelukkig nieuwjaar toe.

Met vriendelijke groet Hans Dijkstra

Uit het leven gegrepen, zo herkenbaar.
met het UWV verhaal helemaal eens

Hoi Rob,

Ik ben nu ook nog een steuntrekker, ik ben nog net geen 60. Volgens LinkedIn ben ik zeer deskundig.

Er is genoeg te doen in mijn tak van sport, ik ben bereid voor een veel lager salaris te komen werken (als mijn uitkering stopt verwacht de overheid dat ik eerst mijn koophuis opeet voordat ik bijstand krijg) en ik solliciteerde veel (iedere werkdag minstens een sollicitatie.

Ik heb ongeveer iedere smoes om te vertellen dat je te oud bent wel gelezen. Niet gemotiveerd genoeg, past niet in het team, te grote woonwerkafstand, zal weggaan als een ander meer wil betalen, niet de gevraagde diploma's, niet de precies die ervaring die gevraagd wordt, noem ze maar op.

Een paar bijna geslaagde pogingen: Ver onder mijn niveau in een geheel andere tak van sport voor minder dan de helft van het vroegere salaris ( struikelpunt was dat ik weg zou gaan als ik ergens anders meer dan het dubbele kon verdienen - ja, duh... ). Een ZZP-opdracht in Brussel waar mij gevraagd werd de zaken te regelen op een manier die Nederlandse collega's direct als 'veel te complex' omschreven.
En de laatste poging: een detacheringsclub die mijn certificaten wel op waarde weet in te schatten. Bij deze club mag ik in 2018 beginnen voor 60% van mijn vroegere salaris. Ik hoop dat het gaat lukken.

Het tv programma Radar heeft onderzoek gedaan naar het percentage 55+ 'ers die weer een baan konden vinden. Zij kwamen uit op 3%, een belachelijk lage score. Ik ken zelf meerdere oudere mensen die graag een baantje zouden willen scoren en zelfs tot de bijstand (of niets) zijn teruggevallen in hun pogingen. En dat heeft niets met kennis, gewenst salaris of motivatie te maken, daar durf ik in een aantal gevallen mijn hand voor in het vuur te steken.

Ik ben benieuwd hoe mijn nieuwe baan zal ontwikkelen. Ik ben erg blij met deze kans en ik besef dat veel studeren en hard werken in mijn voordeel kan werken.
Ik ga er voor, ik zal voor jullie duimen.

Groetjes van deze dinosaurus.

Beste Rob,

Mooie blog en het klopt helemaal.
Heel veel succes met alles wat nog op je pad komt!

Hartelijke groeten,
Nel Sparidaens

100% herkenbaar! Toch doorgaan en volhouden. Vallen en weer opstaan. Ik heb weer een nieuwe (voorlopig tijdelijke ) baan. Niet dankzij het UWV. Daar heb ik nooit wat aan gehad. Succes.
.

Mooi geschteven Rob. Ik heb er niets meer aan toe te voegen.

Mvg Andre 59 jaar en nig recht op 9 maanden ww.

Vanaf juni 2016 ben ik werkloos als gevolg van van het beleid van het bedrijf waar ik werkte, de Bijenkorf. Hoewel ik heel goed begreep waarom er 5 filialen werden gesloten, ik was ook lid van de Ondernemingsraad.
Toch is het niet fijn om voor de vierde achtereenvolgende keer je werk te verliezen vanwege reorganisatie of faillissement.

Ik zou heel graag weer aan de slag willen maar ben inmiddels 64 jaar. Hoewel ik veel enthousiasme en kennis mee kan nemen naar een nieuwe baan (ik heb bijna 50 jaar gewerkt) snap ik ook best dat een werkgever niet op me zit te wachten.

Ook de sollicitatieplicht snap ik, al moet ik zeggen dat ik van sommige medewerkers van het UWV (enkele zijn nog maar net aan het werk) de indruk heb dat ze mij zien als een zielige bedelaar die ze eens flink achter de vodden moeten zitten. Ze moeten niet vergeten dat ik niet om liefdadigheid kom maar dat ik gebruik maak van een verzekering waar ik al jaren een premie voor heb betaald.

Geloof me, een WW uitkering is niet leuk. Een stimulans om weer aan het werk te gaan hoeven ze niet te verzinnen, een inkomens terugval van 30 procent is voor mij meer dan stimulans genoeg.
Wat ik me wel afvraag is of de werkgevers niet gek worden van de vele reacties die zij ontvangen, waarvan ze ook duidelijk zien dat het reacties zijn die niet heel goed aansluiten op een functieomschrijving omdat de schrijver verplicht is om te solliciteren op deze leeftijd.

Beste Rob, ik herken je verhaal. Indirect ben ik ook mijn job kwijt, ik had 2 bedrijven en door een scheiding alles kwijtgeraakt. Ik kan niet wennen aan "niet meer werken". Solliciteer niet alleen met het schrijven van brieven maar probeer zoveel mogelijk vrij te solliciteren en ga bij bedrijven langs. Overal 0 op rekest.
Bied zelfs aan 1 dag gratis mee te lopen om te laten zien wat ik in mijn mars heb, maar niets.
Ik wil geen uitkering, waarom niet ? Omdat jeje vrijheid kwijt bent. Je bent absoluut ineens afhankelijk van alles en iedereen en je mag letterlijk NIETS !!
Een poot verkeerd en je hangt.
Ook vrijwilligerswerk of arbeid zonder inkomsten ben je verplicht om op te geven.
DE eerste keer in mijn leven een uitkering en ik haat het !!
Ik ben wel mijn huis kwijt en zit nu voorlopig in een 1 kamer appartement en mag hopen dat ik over een tijdje weer een huis kan kopen. Waardeloos.

groet

Ik heb gereageerd op de blog van Rob, ik wil niet dat mijn verhaal gepubliceerd word. Nelleke schulz

Wat zal ik doen?? al mijn frustratie opschrijven?? daar is dit blog te klein voor.
Formeel zegt men dan dat er niet gediscrimineerd wordt op de arbeidsmarkt....
nou.... JA WEL ZEKER!!!
ik had 30 jaar gewerkt bij een fabriek als onderhoudsmonteur., en er werd gereorganiseerd. krijg je geld mee. ik besloot dat periodiek uit te laten keren , dan zou het eerste gemis aan werk wat meevallen. En je gaat solliciteren, dat was 2011, ik was 54 jaar en zou spoedig wel een baan vinden, en inderdaad, ik vond wat baantjes , maar geen vast werk meer, steeds maar voor enkele WEKEN tot een half jaar.
De UWV moedigde me wel aan om toch te blijven werken, ja dat moet, anders word je op een gegeven moment wel gekort . en dat gebeurde na enkele jaren dan ook. want het GEMIDDELDE aantal gewerkte uren was minder dan 40 per week dus ging men vrolijk korten op de uitkering. op een gegeven moment (2016) kreeg ik nog netto 750 euro per maand uitgekeerd, heb serieus zelfmoord overwogen, heb bv mijn auto nodig om te kunnen reizen naar de werkplekken dus sparen is niet aan de orde. toen bij de sollicitatieclub van de bijstand (sociale dienst) werd me beter geleerd te solliciteren . -ach wat .....allemaal larie het wordt TOCH ECHT NIETS MEER- .
Nu had ik eindelijk een werkgever gevonden die me dan een kans gaf : een detacheerder in de techniek. Lange zware dagen , werken op de maasvlakte, 3 uur per dag in de auto. maar met mijn 59-60 jaar werd dat een te zware wissel. en nu eindelijk iets gevonden om dichter bij huis te werken, een productiefabriek voor landbouwmachines. Niet wat ik eerst deed , ben niet echt gelukkig , liever was ik weer onderhoudsmonteur in een fabriek dat ken ik kan ik en wil ik. ik solliciteer ongeveer 20 x per maand en krijg 20 afwijzingen per maand dat doet PIJN beste mensen gewoon pijn. ik solliciteer op technische banen die ik ZEKER TE WETEN aan kan, maar krijg steeds weer te horen dat er "beter passende kandidaten zijn" "veel succes bij het vinden van ander werk". Op mijn oude werkplek was ik een van de beste storingsmonteurs, deed alles nauwkeurig en snel , had kennis van zaken ja meer dan mijn collega's omdat ik veel snap van electronica, magnetisme, weegmachines, besturingstechniek en veel meer vormen van techniek. Ik weiger de strijd op te geven maar voel me echt gediscrimineerd .
mijn technische kennis zet ik nu o.a. in bij wat ik noem"sociaal werk" ik verricht reparaties aan wasmachines en afwasmachines en PC's voor mensen die het niet zo breed hebben , maar het brengt geen brood op de plank .Wie helpt MIJ eens ?????
beste Rob Roos waar betaal jij je rekeningen van dan?? ik kan ze met de magere steun van het UWV niet meer betalen en ga dan maar ik baantjes die me niet bepaald voldoening geven. Ik vijns tegenover mijn collega's dat ik het zo naar mijn zin heb , ja ik ben electricien en ik werk met koperdraad......ik deed veel MEER en ANDER werk, maar daar zal ik wel nooit meer in komen tot de dag dat ik sterf. welkom in nederland

Zo herkenbaar! Ik mis ook de menselijke maat bij het UWV wat zo jammer is omdat het volgens mij best anders kan. Een vraag stellen en dan vier keer een standaard antwoord krijgen werkt niet echt motiverend. Maar de aanhouder wint en dan uiteindelijk een echt mens aan de telefoon krijgen....in vijf minuten is dan veel duidelijk. Wat een (tijd)verspilling denk ik dan. Zo jammer.
Ook ik heb inmiddels die standaard afwijsbriefjes genoeg gezien (soms zelfs nog dezelfde dag als er gesolliciteerd was) en op mijn 63e verwacht ik echt niet dat ze op mij zitten te wachten al denkt het UWV (de politiek) daar anders over. Helaas is de realiteit aan hen voorbij gegaan....en worden wij er bijna dagelijks mee geconfronteerd.

Zeer herkenbaar verhaal. Wordt volgende maand 65 jr. 44 jaar gewerkt tot 2 jaar geleden. Ontslagen vanwege economische redenen. Solliciteer en voer netwerkgesprekken die helaas tot niets leiden. Hoe lang moet ik nog uberhaupt blijven solliciteren? Tot mijn 66ste en 4 maanden?

Zooooo herkenbaar!! (Helaas)
Ook ik ben in dezelfde leeftijd, en heb dit zelfs 2x vlak
na elkaar mee moeten maken.
Had ooit 2 banen naast elkaar, exact 2 jaar geleden, de ene baan kwijtgeraakt.
Na 2 jaar vruchteloos solliciteren, netwerken, etc etc...en
amper bekomen van de eerste schok, tot overmaat van ramp ook nog mijn andere baan kwijt...
40 jaar! fulltime gewerkt, dacht dat ik wel wat credits had opgebouwd.. maar nee...
Ook ik heb mij nu aangemeld om vrijwilligerswerk te
gaan doen, hoop dat mijn gevoel voor eigenwaarde weer een beetje opgevijzeld wordt daardoor...
Want dat heeft ECHT een afschuwelijke deuk opgelopen.
Ook ik loop wel een beetje tegen het hele digitale gebeuren op, maar dat is niet alleen bij uwv .
Ik ben daar niet in opgegroeid, en moet echt heeel hard watertrappelen, om daar mijn hoofd in boven water te houden.
Ik moet eerlijk zeggen dat mijn ervaring met de UWV niet negatief is... ik ben altijd begripvol te woord gestaan...
Zij kunnen er ook niets aan doen...
Ook ik had NOOIT verwacht, dat ik nog eens in deze situatie terecht zou komen, na 40 jaar fulltime werkzaam te zijn geweest, om nu nog 7.5 jaar jaar in totale financiële onzekerheid te moeten leven....
Maar goed ik ga het nieuwe jaar positief in, en probeer mij dus ook nuttig te maken, om met mijn creatieve kant het leven van onze dementerende eenzame medemensen een beetje te verlichten, want niks zitten doen, op de bank thuis, ben ik ..A ..niet gewend, en ..B..word er ook niet gelukkiger van.
Ik hoop dat er een tijd komt, dat je vanaf je 60 e levensjaar ( en al 40 jaar onafgebroken in het arbeidsproces te hebben gezeten) niet meer de verplichting hebt om te solliciteren, met de daarbij behorende continue afwijzingen.

ik lees regelmatig dat 60+ moeilijk aan een baan kan komen, ik ben na een 3tal jaar als buschauffeur en een conflict met de planner 10 maanden thuis geweest, mijn gezondheid liet het weer toe om op de vrachtwagen plaats te nemen, nu 11 maanden later begin ik in januari,2018, bij een nieuwe werkgever, ik heb gewerkt in Tilburg,parttimer op eigen verzoek, en ga nu in Breda aan de slag, op eigen verzoek parttime, als ik wil ik 60/80 uur per week werken, dat is blijkbaar normaal in transport, ik vind 30/35 uur genoeg per week en ga met veel plezier de nieuwe uitdaging aan.Ik heb de sollicitatie training gevolgd,verplicht UWV, maar blijkbaar heb ik mijzelf goed verkocht door eerlijk en open te zijn. Mijn punt, kijk wat de werkgever bied,doe wat water bij de wijn(als dat kan), ik ga nu 3 loonschalen omhoog, was je manager,moet je eens lager beginnen, waarom niet, je ervaringen helpen je erdoor heen en solliciteren vanuit een baan is makkelijker dan als je thuis zit, zoek gedegen en geen sollicitatie op onzin banen, zo kan ik wel even doorgaan met de geijkte opmerkingen.

Vroeger was een bestuursfunctie een betaalde baan maar door te veel vrijwilligerswerk worden steeds meer banen te niet gedaan. Erg jammer.
Ik zeg, vrijwilligerswerk prima maar neem dan je buurvrouw eens mee voor een bakje koffie. Help eens een alleenwonende of behoeftige om zijn probleempjes op te lossen (stopcontact repareren, tuin bijhouden, verfje) kan van alles zijn als je maar geen betaalde banen vervangt.
Door niet als vrijwilliger in bijvoorbeeld een zorgcentrum te gaan werken moeten bepaalde banen weer betaalde banen worden. Ik vind vrijwilligers werk een slechte zaak als je voor organisaties gaat werken. Ik ben zelf ontslagen als technisch medewerker doordat 3 vrijwilligers het werk overnamen en daar baal ik nog steeds van.

Ongelofelijk dat dit stuk met medeweten van het UWV wordt verstuurd naar werkeloze mensen. Dit is een negatief stuk wat op geen enkele wijze helpt. Het is alleen maar negatief, waar is de positieve inbreng. Ik ben 60 jaar werkeloos en maak inderdaad geen kans meer op werk. Maar ik zit niet te wachten op dit soort verhalen, en ik zit ook niet te wachten op een of ander juich verhaal dat een 60 jarige een baan heeft gevonden. Maar vertel ons hoe we door kunnen gaan met ons leven en hoe we een baan kunnen vinden.
Bedankt voor dit stuk zo vlak voor de feestdagen, dit is echt een lekkere domper op mijn feestdagen.
Advies voor het UWV ga eens een stuk schrijven over de financiele gevolgen voor de oudere werknemers en welke maatregelen er zijn getroffen voor deze groep.
Help deze groep eens, dit doe je niet door dit soort blogs te verspreiden.

Ik voel mij nu echt in de zeik genomen door het UWV.

Ik ben niet z'n schrijver maar ik ben het hier volkomen mee eens.

Ben zelf ook bijna 60 jaar en ben nu al 18 jaar werkloos en word overal afgewezen of krijg nooit geen reactie terug waarop ik solliciteer. Ik zoek eigenlijk iets voor 16 uur per week omdat ik nu werk heb op een nul uren contract voor +/- 16 uur.

Ook ben ik het eens met Rob dat de sollicitatieplicht voor 50 plussers weg moet laat deze mensen maar gewoon lekker rustig bij komen en desnoods vrijwilligers werk doen als ze dit willen.

Uit het hart gegrepen !
Collectief ontslag gekregen per 1-1-2010; was toen 55.
Inmiddels 63 en nog/weer aan het werk.
Weliswaar sindsdien 1x jaarcontract, 3x halfjaar-contract en momenteel bezig met tweede halfjaarcontract !
Dus drie werkgevers, maar toch !
Moed houden, netwerken en volhouden is de boodschap.
Niettemin lieten de politiek, de instanties zoals UWV én de werkgevers oudere werknemers gewoon vallen.
Hopelijk zal nu de aantrekkende economie het aantal (oudere) werkzoekenden verminderen.
En dat is maar goed ook, want de overheid heeft inmiddels de AOW-leeftijd opgetrokken tot 67, de AOW geindividualiseed en b.v. WMO voorzieningen gekort of duurder gemaakt.
Je zal maar in 1954 geboren zijn, en je vrouw is 3,5 jaar jonger en afhankelijk van WMO-hulp a.g.v. een hersenbloeding (onze situatie dus)
Zo hoop ik 70 te mogen worden om dan eindelijk allebei AOW te ontvangen en een pensioen dat flink verlaagd is door de periodes van werkeloosheid.

"Het went nooit "Uit het hart gegrepen !!

Sinds het begin van de crises stond ik op straat tweemaal een re-integratie cursus vijftig plus gedaan. twee maal met vijftien personen.slechts er is een die werkt en voor twintig uur.zelf ongeveer 160 sollicitatie's gedaan.Het aantal uitnodigen is 0 En de enkele reactie's die krijgt.Is U past niet in het bedrijf of u bent te over kwalificeert.of U woont te ver weg of U past niet in de groep of een of andere kul smoes dus je bent gewoon te oud.Nu de oudere worden uitgebuit om tegen een veel lager salaris te werken.Van de huidige 360.000 werkloze is ruim 80 procent werkeloos.ouder dan 45 Vroeger was er de vut.waar ik wel ruim dertig jaar aan mee betaalt heb Nu moet ik 67 jaar plus 6 maanden.Niemand weet hoe het moet. Maar het bedrijfsleven wil nu 200.000 mensen van buiten Nederland halen.Hoe dom en schijnheilig zijn ze nu in Den Haag daar zitten ze alleen maar voor eigen gewin of leuke baantjes die onderhands of in een achterkamertje worden geregeld. Meneer F Teeven in een bus zelf heb ik ook bij deze maatschappij gesolliciteerd eens wacht nog op antwoordt. Dus voer de Vut maar weer in.Dan kan alle jongeren weer aan het werk.

Ik ben werkeloos geworden en ben op zoek naar een nieuwe baan

Herkenbaar Rob. Des te meer omdat ik 64+ ben en moet solliciteren naar een 3e baan naast twee parttime-banen ...

Hoi Rob, zo herkenbaar jouw verhaal. Maar jij kreeg nog wat mee. Ik niet, in ons CAO werd er gesproken over wachtgeld. En daarom geen transitie vergoeding. Ik ging er op 1-7-2016 ook uit. Na 42 jaar . In het CAO werd gesproken dat ik wachtgeld zou krijgen als ik binnen de 5 jaar de AOW leeftijd zou bereiken. Helaas niet voor mij nu omdat de AOW leeftijd is verhoogd naar 67,5 nu voor mij.ik ben nu 62. Maar nu komt het....... onze CAO is ingegaan in maart 2016 helaas was die niet voor handen, hij was voor ons pas in oktober (ergens) beschikbaar.En wat lees ik per 1-7-2016 was er een keus of transitie vergoeding of wachtgeld. Zo dat is kat in het bakkie, ik dacht dat is precies op de datum dat ik dus met ontslag ging.Nou vergeet het maar, op 30-6 was mijn laatste werkdag, en op die dag wordt je contract ook ontbonden. Geen recht . Advocaat ingeschakeld, maar nee hoor duidelijk geval van pech. Had ik het geweten dan had ik mij ziek gemeld en dan was mijn ontslag uitgesteld. Maar ik kon het niet weten omdat ik op dat moment het nieuwe CAO niet had. Dat maak je ook mee. Dan het UWV gebeuren. Wat jij schrijft is helemaal waar. Ik heb mij er ook in berust. Ik wil geen cursus meer gaan volgen, ik wil ook niet meer solliciteren, ik ben er klaar mee om afgewezen te worden. En ja ik moet ook 4x solliciteren. Zo belachelijk. Ik denk wel eens, ik heb gewerkt vanaf mijn 17 jaar, dan heb ik niet over de krantenwijk, serveerster en in de winkel gewerkt te hebben in mijn schooltijd.Nee ik heb het over 42 jaar echt gewerkt te hebben. Dus nooit een uitkering genoten maar wel altijd betaald. En dan nu moet ik mij nog op de arbeidsmarkt storten. Weet je Rob ...... Ik word er zo moe van. Maar ik heb mijn verhaal kunnen delen met je. Ook dat helpt en dat er mensen zijn die het net zo ervaren als ik. Warme groet Nelleke schulz

Ook ik zit in een lastige situatie. Als 55+ zoek ik parttime werk voor twee dagen in de week. Ik kom uit de financiële administratieve wereld en zit net als zoveel andere leeftijdgenoten in een vijver vol met dezelfde vissen.
Daarom cursussen gevolgd, ben intussen met de 3e cursus bezig, maar het probleem zit hem voor mij echt in het parttime werk.
Alles begint bijna vanaf 24 uur, en daar is al weinig in. Komt er iets voorbij, ben ik één van de 400 die er op reageren.
Natuurlijk ben ik mij gaan inzetten op andere fronten. Als mantelzorger en vrijwilliger bij Taalpunt, waar ik een laaggeletterde coach. Dankbaar werk en noodzakelijk. Maar......ik bouw geen pensioen op en dat stoort mij wel.
Daarom ben ik ook zo voor een basisinkomen. Ik zou best wel meer vrijwilligerswerk willen doen, voor mij is een carrière niet het belangrijkste. Wat voor mij wel telt is dat ik mij nuttig kan inzetten voor de maatschappij.
Maar het zou wel veel rust geven als je als vrijwilliger toch een financiële zekerheid zou hebben.

Beste Rob, ik voel precies wat je op papier zet. Ik ben inmiddels 61 jaar en heb iets meer dan 300 afwijzingen gehad in al die jaren (meer dan 3 jaar werkloos) en dan nog maar te zwijgen over de keren dat je helemaal niets hoort.

september 2016 kreeg ik via een recruiter een baan voorgeschoteld voor 3 dagen in de week (Emmen) op mijn vakgebied (Kwaliteit, Arbo & Milieu), eerst voor half jaar. En ik kreeg de baan ook nog, na enkele sollicitatie rondes, wel weer flink wat salaris in geleverd, maar ja ik was weer aan de slag. Dat contract is sinds april 2017 verlengd maar dan maar voor 1 dag per week voor een jaar (meer werk was het ook niet). Weer na vele sollicitaties kreeg ik per juli een tijdelijke baan (project) aangeboden voor 2 dagen in de week in Groningen en gelukkig weer op mijn vakgebied, daar heb ik echt van genoten, op een afdeling met allemaal KAM-adviseurs. Maar helaas vanaf 01-01-2018 kan ik weer opnieuw beginnen, als ik er aan denk krijg ik de zenuwen al weer. Omdat ik eind november al wist dat er geen budget meer was om mij in dienst te houden, heb ik er inmiddels al weer 5 afwijzingen op zitten.

Ja dan meld je weer bij het UWV, sorry kan niet mag pas 1 week voor je werkelijk werkloos wordt, net of er geen feestdagen aan komen. Geen enkel menselijk besef bij het UWV, lijken wel robotten.

Toch wens ik je hele fijne feestdagen en alvast een gelukkig en vooral gezond 2018. En hopen dat je een baan vindt.

Groet,
Henk

Hallo Rob ik las net je verhaal ik ben per 1 mei werkloos geworden ook overal gesolliciteerd maar niets ik ben nu voor een uitzendbureau aan het werk ik ben wel met inkomen gezakt maar ben weer in de running wel weer in mijn eigen beroep scheeps bouw maar moest een hoop inleveren ik hoop dat je nog een baan vindt dan doe je weer mee in de maatschappij ik wens je veel succes.
En hele fijne feestdagen en een gezond 2018

Bedankt Rob voor je verhaal. Veel herkenning Onlangs werkloos geworden nav een faillisement van t bedrijf waar ik 16 jaar met veel plezier heb gewerkt Over 2 maanden wordt ik 62 jaar Kans op een andere baan schat ik in als NIHIL . Heb sinds ik thuis ben burn out verschijnselen ben depressief en heb paniekaanvallen Alleen al door t idee dat ik nooit meer aan de bak kom en geen idee heb hoe mn tijd in te gaan vullen Heb wel hulp gezocht bij een psyosociaal therapeut waar ik veel steun en begrip van krijg. Ik herken mezelf niet en had nooit gedacht dat t zo n impact op mn leven zou hebben Daarom ben ik blij met jouw verhaal wetend dat er niets mis is met mij maar dat er meer mensen zijn die er ook veel problemen mee hebben om zo aan de kant te worden gezet. Hoop maar op betere tijden in 2018

Het is natuurlijk waar, dit verhaal is in mijn omgeving veel te horen.
Heel wat van mijn leeftijdsgenoten staan aan de kant, alleen al in mijn straat waar de meesten zo’n 25 jaar terug hun huizen kochten.
Ik weet van 6 personen zeker dat ze ontslagen zijn en thuis zitten.
Er zijn er daarnaast nog een aantal die een parttime baan hebben gekregen waarvan twee bij de vuilstort en de anderen op basis van een proefplaatsing.

Deze mensen ware allemaal hoog opgeleid, hadden een carrière in de ICT of bij de bank gehad en dachten dat ze hun hele leven bij dezelfde baas konden blijven zitten.
En laten we eerlijk zijn, dat was 30 jaar geleden ook heel normaal.
Aanpassen en veranderen zit niet in hun DNA.

Dan zou je toch zeggen dat een persoon die wel in zichzelf wil investeren en een switch wil maken meer kans zou moeten maken.
Ik ben als projectmanager ICT toch best intelligent en heb verschillende keren geprobeerd in het onderwijs binnen te komen.
Ik wil de kosten ook zelf dragen indien nodig en heb ook al wat ervaring.
Het enige wat ik nodig heb is een werkplek voor 2 a 3 dagen in de week zodat ik voldoende inkomen heb om te leven.
Als ik die werkplek heb kan ik met de opleiding beginnen en mijn droom waarmaken.
Maar ondanks een groot tekort aan leraren, de wil om nog een opleiding te gaan doen op mijn eigen kosten en de drive om nog een stap in mijn carrière te maken heb ik al 40 zeer beleefde afwijzingen binnen.
Wat ik nog het ergste vindt is dat ook niemand de moeite neemt om mij de juiste weg/route te tonen of aan te geven waar ik mijzelf kan verbeteren om wel die kans te krijgen.
Anders is er ook voor mij maar een keus, de vuilstort of verkeersregelaar.
Raar dat ze daar ook al HBO ers voor inzetten.

Doe mee met de Werkestafette in Amsterdam, Zaanstad of Haarlem!

Exact wat mezelf is overkomen ,maar dan alweer 2,5 jaar geleden.
Je loopt overal pal tegenaan en nooit gedacht dat het mij overkwam.
Momenteel wil mijn lichaam niet meer ivm artrose,dat is dan nog dubbelpech.
Maar ik houd de moed er maar in ,vooral voor de kleinkinderen, ben ook vrijwilliger op een kinderboerderij.
Groetjes
Hennie

Heel herkenbaar helaas,
ik ervaar echter een belemmering als je als oudere werkzoekende vrijwilligerswerk wil doen.
Op zich wel begrijpelijk want het uwv dient er op toe te zien dat je beschikbaar bent voor de arbeidsmarkt, maar enige coulance, nadat een bepaalde periode uitzichtloos solliciteren geconstateerd moet worden, zou op zijn plaats zijn.

Ik ben inmiddels 63.5 en mijn w.w loopt af na 3 jaar. En wat nu krijg ik i.o.a.w? Of bijstand? Van u.w.v.hoor ik niks .terwijl die mij zouden laten weten welke uitkering ik zou krijgen.en dat solliciteren is echt zo waardeloos. Ikvdenk last me met rust.stop met die sollicitatie plicht.ook ik doe vrijwilligers werk .

Hallo Rob,
Ik ben inmiddels 1 jaar in de ww en jouw verhaal komt me erg bekend voor.
Ook ik solliciteer elke maand en vaak krijg ik binnen 1 dag al een afwijzing en inmiddels ken ik alle smoesjes wel om niet te hoeven zeggen dat je te oud bent.
Soms krijg ik wel eens iets aangeboden maar dan is het weer een bedrijf dat je wil strikken voor hun marketing waardoor je eerst 500 Euro van hun producten moet kopen en dan weer andere verkopers moet zien te vinden. Kortom daar heb je niets aan en zeker niet aan beginnen. Ik ga rustig door met het vinden van een baan . Als het daar is dat de werkgevers moeite hebben met vinden van personeel zoals de overheid ons doet geloven maken we misschien nog eens kans.

Beste Rob,

Wijze woorden en heel herkenbaar. Ook ondergetekende volgt exact de weg die jij nu bewandeld. Het enige wat ik nog gedaan heb is een paar sollicitaties gedaan met een CV die qua leeftijd en ervaring ongeveer 25 a 30 jaar afweek van de werkelijkheid. Voor de rest de opleiding en de laatste jaren werkervaring gelijk gelaten. Je raad het waarschijnlijk wel? Uitnodigingen!

Ik doe nu ook vrijwilligerswerk. Het zijn in ieder geval bezigheden die een werkgever geen geld kost. De dankbaarheid en voldoening zorgen ervoor dat je niet in een depressie geraakt, en contact behoud met de buitenwereld.

Ik wens je veel sterkte, en wie weet komt er toch een keer wat op ons pad.

Met vriendelijke groet,

Richard

Heel goed verwoord. Ik maak exact hetzelfde mee. Je word er moedeloos van. Ik ben sinds februari 2017 werkeloos geworden.
Heb tussendoor nog 4 maanden bijde ANWB alarmcentrale gewerkt voor een flutloontje, maar met de bedoeling dat ik een ingang had. Alles terug moeten betalen aan het UWV. Doordat ik onregelmatigheidstoeslag kreeg en geen dag vrij mocht nemen werd dit ook nog eens van mijn uitkering afgehaald. Wat logisch is natuurlijk. Maar waar ik nog het meeste kwaad om ben is dat ik voor totaal niets gewerkt heb daar, en dat de ANWB voor mij omdat ik 60 ben. 5000 euro bonus heeft gehad omdat ze een oudere in dienst hadden genomen. Ik moest deze maand weer 700,00 euro terugbetalen en dat omdat ik teveel verdiend zou hebben. 9,11 per uur Pff. Ik doe dit dus nooit meer. I v m 42 jaar werken heb ik recht op 3 jaar uitkering. Ik doe ca. 12 sollicitaties per maand, heb een goede opleiding. Spreek 5 talen maar toch pas ik niet in het profiel. Lees te oud. Erg frustrerend hoor. Mijn man heeft een hartoperatie gehad en is afgekeurd. Doordat hij niet wilde stoppen met werken 19 jaar geleden ging hij weer aan de slag tot vorig jaar. Toen raadde de cardioloog hem aan te stoppen. Hij kreeg een WAO uitkering gebaseerd op zijn salaris van 1999. En daar 70% van we zijn samen 1500,00 in salaris achteruit gegaan. Ik wil dolgraag werken maar kom niet aan de bak. 1 werkgever was eerlijk en zei dat ik te oud was. De overige 100 schrijven t niet. Sorry voor de uitgebreide klaagzang, maar je ziet het kan altijd nog rotter.

Groet Marian

Tja daar ga je dan met alle goede bedoelingen maar even vrijwilligerswerk doen. Dit heb ik ook bijna drie jaar bij een thomashuis gedaan die in de opstart zat, 20 uur per week.
De UWV promoot dit immers om vrijwilligerswerk te doen!!!!!!
Na bijna drie jaar bij deze thomashuis kreeg ik een contract tot drie keer toe tot de twee jaren vol waren, want dan moet je er een half jaar uit of een vast contract krijgen. En een half jaar zonder mij kunnen ze niet, dus hebben ze een andere aangenomen. Omdat het een kleine zorginstelling is met slechts 8 bewoners is er geen financiële ruimte voor een vast contract. Dus........!!!!!!!!! Werkloos!!!!!!!!
Bij de UWV ww aangevraagd. Maar...........wat blijkt nu!!!!!!!!
In die drie jaren vrijwilligerswerk heb ik geen arbeidsverleden op gebouwd en dus maar recht op 3 m a a n d e n ww uitkering daar er gekeken word wat je de laatste 5 jaar hebt gewerkt.
En daarvoor!!!!!!!!!!
Al vanaf mijn vijftiende heb ik gewerkt tot aan 14 december 2012 bij de PTT/PostNL.
Ik wil graag werken, ook vrijwilligerswerk, maar soms word je moedeloos en toch best een beetje boos.

Als werkgevers zo erbarmelijk weinig sociaal gevoel hebben en de overheid volop aan al die ontslagrondes meewerkt, dan zijn de lasten ook voor de overheid. Ik zou er niet mee zitten. Het leven biedt zoveel meer dan 'werk'. Geniet van de jaren die (hopelijk) nog in goede gezondheid zijn gegeven. Dan maar wat minder inkomen. Leef klein in de materie, maar groots in de geest! Stem bij de volgende verkiezingen eens op een andere partij en durf ook meer te protesteren als de zorg verder wordt uitgekleed!

ja ik ben nu 62 jaar zit al weer lang thuis heb in september een zware operatie gehad hebben 5 omlijdingen moeten leggen.
maar ik snap nu wel hoe dat komt he want als je ouder bent als 55jaar dan tel je hier in dit land niet meer mee .
want het gaat hier alleen nog maar om geld niet meer om de mensen.
he en dan kom je in de ww en beur je maar 849.euro per maand en dat hebben we tedanken aan dat kut cabinet wat daar in denhaag zit als die maar zijn eigen zakken kunne vulle dat zie je nu wel aan die bechtold he met zijn appartement wat hij krijgt van een zo genaamder vriend als ik iets beur dan moet ik belasting betalen maar hij dat van een vriend en gaat er mee aan de haal ja zo kan ik dat ook .
dus het is gewoon heel dat cabinet vrienden politiek en wij kunne maar betalen daarom is nederland aan het aftakelen

Ik zit in zo een zelfde situatie. Na 37 jaar ontslagen en een maand na me ontslag datum kreeg ik te horen dat ik een...... Ziekte had.
Gelukkig gaat dat nu (hopelijk) goed, maar probeer maar aan de slag te komen. Ben nu bezig voor vrijwilligers werk dan heb ik toch iets te doen.

Mij is hetzelfde overkomen. Op 61 jarige leeftijd via UWV ontslagen na 20 jaar trouwe dienst
(€ 0 ontslagvergoeding).
Inkomen maakt een vrije val en ook het te verwachten pensioen HALVEERT omdat
je niet meer opbouwt.
Enorm frustrerend dat eindeloos uitzichtloos solliciteren.

Ik zou bovenstaand bericht ook zo kunnen sturen.
Wat bij mij frustrerend was, dat ik mij ziek gemeld had en dat niemand reageerde. De ziekmelding werd niet verwerkt.
Jammer dat men vrijwilligerswerk niet als werk ziet. Dit niet voor het geld maar voor het solliciteren.

Blog

Deze pagina delen of printen

Deel artikel: Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina via twitter Deel deze pagina op Facebook

Werkblad

Inspiratie en tips voor werk zoeken en vinden