Bijna 60 en zonder baan, wat nu?

Bijna 60 en zonder baan

Onverwacht je baan kwijtraken roept veel emoties op. Rob Ros geeft met zijn blog een eerlijk inkijkje in alles wat er op je afkomt wanneer je als 60-plusser je baan verliest.

In februari 2016 overkwam mij wat zovelen overkomt: ik kreeg te horen dat mijn functie zou komen te vervallen. Per 1-4-2016. Ik was volkomen verrast. Ik weet niet hoe ik die dag thuis ben gekomen (vanuit Den Haag, waar ik werkte, terug in Lelystad). Die dag vergeet ik nooit meer.

De emoties

Na de kwaadheid en machteloosheid komt langzaam het besef dat het toch echt zo is. De druiven zijn zuur, want dan realiseer je je ook dat je net de 40 dienstjaren niet zult volmaken. Ik ben blijven steken op 39 jaar en drie maanden toen mijn dienstverband formeel per 1 januari 2017 werd beëindigd. Talloze malen vraag je je af waarom. Ik had altijd goede functies gehad, goede beoordelingen, tevreden medewerkers en bazen, net weer een nieuwe leaseauto, net een nieuwe opleiding gestart, een leuke gevarieerde functie met taken en verantwoordelijkheden die zouden blijven bestaan, en dan toch dit? Ik ben op een bepaald moment gestopt met mij af te vragen waarom. Het zal een centenkwestie zijn geweest (met mij gingen er nog 15 collega’s uit).

Financieel

De eerste schrikreactie is ook: hoe moet het financieel nu verder? Kan ik in mijn huis blijven wonen? En nog veel meer van dit soort vragen. TIP: Een goed gesprek met een financieel adviseur die jouw situatie in kaart brengt en diverse scenario’s uitwerkt, doet wonderen. Wacht daar niet te lang mee en ga in gesprek. Dat geeft een beetje rust in het hoofd. Ik ben na zo’n lang dienstverband niet met lege handen naar huis gestuurd. Maar het inzicht en overzicht ontbreekt, je komt in een heel andere situatie terecht en hebt deskundige hulp nodig om alles op een rijtje te krijgen. Als je weet wat je financiële (on)mogelijkheden zijn en worden, kun je van daaruit verder.

Neem de tijd!

De eerste 9 maanden van mijn werkloze status kreeg ik begeleiding via mijn werkgever in het zoeken naar iets anders. Je hele lichaam schreeuwt om een andere baan, het liefst zo snel mogelijk. Fout! TIP: Kom eerst tot rust. Het is niet niks wat je overkomt, zeker niet na zo lang altijd gewerkt te hebben. Kom tot rust. Laat je lijf en je geest wennen aan de nieuwe situatie. Je moet eerst het verleden verwerken, voordat je openstaat voor iets nieuws.

UWV

En dan is het zover. Op 1 januari 2017 werd mijn dienstverband formeel beëindigd en werd ik een WW’er. Wie had dat ooit gedacht? Ik zeker niet. Je krijgt te maken met het UWV-regime. Ik heb erg moeten wennen. Veel gaat digitaal, echt mens-tot-mens-contact is er zelden. Ik vind dat jammer. En als je dan incidenteel wel eens iemand spreekt, is het steeds iemand anders. Waarom niet 1 behandelaar die jou en jouw dossier kent? De berichtenbox in je Werkmap is ook zoiets: je krijgt meestal een dag later antwoord. Vaak niet het antwoord waar je naar zoekt. En dat kan zo soms even doorgaan ... En ook hier geldt: steeds weer iemand anders die je vragen beantwoordt. En vaak van die theoretische en voorgeprogrammeerde antwoorden. Het is niet persoonlijk, niet oprecht, geen maatwerk.

Sollicitatieplicht

Elke 4 weken 4 keer solliciteren. Tja … Het lukt best wel, er zijn meer dan genoeg vacatures. Kans van slagen? Ach, ik ben nu bijna 60. Ik heb vanaf januari 2017 minstens 40 keer echt gesolliciteerd. Naast natuurlijk het gebruikelijke werk via LinkedIn (netwerken, via ex-collega’s, kennissen etc.). Vaak 1 dag later en soms zelfs dezelfde dag zit de afwijzing alweer in de mailbox. Ik ken inmiddels alle zinnetjes wel die recruiters gebruiken om je te laten weten, dat ze niet met je verdergaan. Er zijn weinig originele teksten bij. Ik heb incidenteel een gesprek gehad, telefonisch of echt fysiek. Daarna stopte het dan weer. Ik begrijp het ook best: als je kunt kiezen uit talloze jonge afgestudeerde goedkopere kandidaten, waarom zou je dan in zee gaan met een ouwe rot van 60 die alles al heeft meegemaakt en waarschijnlijk een fors salaris wil verdienen? Als ik UWV vraag of ik niet kan stoppen met solliciteren, luidt het antwoord uiteraard: Nee, dit is wettelijk verplicht en wij voeren de wet uit. Ook dat snap ik.

Het went nooit

Wat dit allemaal met je doet? Ik kan er niet aan wennen. Je weet van tevoren dat het niets wordt, toch is elke afwijzing weer een klap in het gezicht. Alsof je niets meer waard bent. Je hoort er niet meer bij. Leg je erbij neer. Jouw rol in de maatschappij is uitgespeeld. Dat werk. Toch is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker als je nog vol ambitie en energie zit. En het idee hebt, dat je juist nog van veel waarde kan zijn voor een organisatie. Daarom ga ik toch maar gewoon door. Tot ik die ene werkgever tegenkom, die in me gelooft!

In in de tussentijd

Uiteraard zit ik niet stil. Ik ben actief als vrijwilliger. Bij diverse organisaties (De Zonnebloem, de Consumentenbond, Woonzorg Flevoland). Overal zit men te springen om vrijwilligers en vooral ook voor bestuursfuncties. Dan komt mijn ervaring als manager weer goed van pas. Zolang het de organisatie maar geen geld kost …

Bent u werkzoekend of helpt u werkzoekenden en wilt u ook bloggen op Werkblad? Meld u dan aan via redactie@werkblad.nl.

Reageer op dit blog

CAPTCHA
Vink onderstaand hokje aan:

Reacties

Hallo Rob,

Goed, dat je ook naar vrijwilligersfuncties kijkt, zodat je zinvol bezig kan blijven. Helaas is de ontwikkeling, zoals je in je laatste alinea schrijft, dat organisaties niet meer willen of kunnen betalen voor bepaalde functies.

Daarom pleit ik voor de invoering van een Onvoorwaardelijk Basisinkomen voor iedere Nederlander boven de 18 jaar. Ik schrijf "Iedereen", omdat zo elk onderscheid wegvalt tussen wie wel en wie geen betaald werk heeft. Er rust nog steeds een groot taboe op werkloos zijn. Je bent een looser, je hoort je te schamen en je praat er liever niet over.

Een Onvoorwaardelijk Basisinkomen zou moeten voorzien in de noodzakelijke basisbehoeften onderdak, voeding en kleding, zonder gedoe en administratieve rompslomp. En als je dan toch graag wil autorijden of op zonvakantie naar de Costa del Sol wilt, dan ga je daar gewoon betaald voor werken.

Het is net of ik dit verhaal heb geschreven,je word er zo moe van ,ik word 63 jaar in mei.
Bijna 18 jaar in dienst geweest op de zelfde locatie,4 werkgevers gehad mocht altijd mee over.
Nu is het klaar.

Diana s'Jongers.

Beste Rob,

Dank je wel voor deze column en het delen van je emoties. Je beschrijft ,denk ik, wat veel mensen ervaren: dat de schrik je om het hart slaat als je je baan kwijtraakt. Ik zie ook de vele reacties die je column heeft losgemaakt. Hier en op LinkedIn.
Ik wil je hierbij graag uitnodigen voor een kop koffie om eens door te praten over jouw ervaringen en de tips die je hebt voor onze dienstverlening. Wil je mij laten weten of je dit ziet zitten?
Hartelijke groet,
Tof Thissen,
directeur UWV Werkbedrijf.

Ik ben ontslagen toen ik 58 was, (inmiddels 61+) ik blog ook over mijn ww ervaringen. dit is het blogadres:
https://wwmetferree.blogspot.nl

Beste Rob en overige welwillende lezers,

Hoe herkenbaar zijn jullie beschreven ervaringen. Of het nu de opstelling van het UWV betreft of de reacties van de verschillende bedrijven waar je gemotiveerd hebt gesolliciteerd. Ook in mijn beleving laat hun visie en handelen zwaar te wensen over. De illusie dat dat snel anders wordt, die heb ik ,ondanks ook alle mooie woorden van dees en geen ten spijt, helaas niet. Wel het idee dat het een structureel en schrijnend probleem is voor vele 60 plussers of zelfs 55 plussers. En niet alleen voor de huidige groep 55 of 60 plussers, maar zeker ook voor de toekomstige 55 plussers. In mijn ogen vraagt dit dan ook om een snelle en structurele oplossing.

Ik zou dan ook de politiek, de werkgevers en de vakbonden willen oproepen om nu eens met daden te komen. De noodzaak is al ruimschoots zichtbaar en kenbaar gemaakt. Laat dat populistische geklets en uitstellen nu eens achterwege en kom nu eens snel tot iets concreets zoals dat blijkbaar ook wel kan met impopulaire maatregelen. (zoals het zinloos verhogen van de AOW-leeftijd terwijl vele jongeren thuis zitten te wachten op een kans om aan het werk te kunnen komen. En zoals zeer recent, het per 1 -1-2018 verhogen van de pensioenrekenleeftijd van 67 naar 68 jaar zonder er ruchtbaarheid aan te geven om blijkbaar onrust te willen voorkomen. Hoe achterbaks. Hoe typisch de Haagse politiek)

Het wordt dringend tijd voor een deugdelijke oplossing van dit probleem zodat het niet zo hoeft te zijn dat de mensen die al ruim 40 jaar hun bijdrage hebben geleverd aan de welvaart van dit land op hun 60ste in de kou worden gezet. En bijvoorbeeld, zoals in mijn geval, ondanks een grote en positieve mate aan werkwillendheid en na een ongevraagd ontslag net voor mijn 60ste, na de ww-periode zonder één enkele Euro aan inkomen komt te zitten. Dit mede ook doordat mijn partner een part-time job heeft waardoor er ook geen bijstand van toepassing is en ondanks de aanwezigheid van een nog schoolgaande puber van 14 jaar. Redt je maar, wordt er dan gezegd. Waarvan dan? Hoezo een vangnet, welk vangnet? Voor als het te laat is en je in de goot ligt en mag toezien hoe er van tijd tot tijd op allerlei andere manieren miljoenen c.q. miljarden worden verkwanseld door de Haagse politiek?

Dus Rob, mocht je die ene werkgever gevonden hebben die nog wel vertrouwen heeft in oudere werknemers terwijl ik nog zoekende ben, geef hem mijn naam maar door. Ik wil graag werken. Ook zonder een lease auto overigens. Zeg ik als roepende in een schijnbaar verlaten woestijn.

Maar meer realistisch en heil zie ik bijvoorbeeld in een basisinkomen voor alle 60 plussers. En niet alleen voor die die in de grote steden wonen. Want ook buiten de grote steden zijn er 60 plussers. Zoals dat bijvoorbeeld recent ook werd voorgesteld door o.a. het programma Radar en mevrouw Annemarie van Gaal.

Of breng in ieder geval de AOW en pensioenleeftijd weer terug naar minimaal 65, waarvoor wij tenslotte ook al ruim 40 jaar betaald hebben maar wat ons deels nu wordt onthouden terwijl het ons altijd anders is voorgehouden. Het is nog niet zo heel erg lang geleden dat we volop extra betaald hebben voor een vroeg-pensioen c.q. pre-pensioen vanaf 62 of 63 ter hoogte van minimaal 70% van het laatst genoten salaris en ook een pensioen van die hoogte. En dan moet je het nu zien wat er is gebeurd: niks 62 maar blijkbaar sinds 1 januari jl. 68. En als je eerder gebruik wil maken van je verdiende en zelf gespaarde pensioen dan moet je wederom fors inleveren en boeten. Ronduit schandalig. Volgens mij worden we massaal bij de benen genomen door onze “machthebbers” en “bestuurders”. Dit ondanks alle mooie woorden die men heeft en zelf een salaris/vergoedingen/wachtgelden hebbende van in totaal vele keren modaal en over de rug van vele welwillende en hardwerkende premie- & belastingbetalende Nederlanders.

met vriendelijke groet,

Paul Oude Geerdink.

Herkenbaar. Ook ik werd na 24 jaar trouwe dienst ontslagen, bijna 60, veel ervaring maar wel bij 1 werkgever, maalt je cv blijkbaar toch minder interessant. Ook ik doe nu vrijwilligerswerk, ik ben Event manager bij DeBroekriem geworden. Netwerk vergroten, aan interessante projecten meedoen!! Het zorgt ervoor dat ik bezig blijf, dat ik het huis uitkom. Maar toch, in december leek het er even op dat ik een hele leuke baan gevonden had. Men wilde graag met mij in zee. Helaas hebben ze uiteindelijk zich toch teruggetrokken. Dan is het heel moeilijk om optimistisch te blijven. Rob, je hebt gelijk als je zegt.. komt tot rust, neem de tijd. Aan de andere kant is dat wel lastig, de hypotheek moet nog steeds betaald en ik zou toch wel graag dit jaar gewoon op vakantie willen. Als je al lang volgens een bepaald uitgave patroon leeft is het best lastig, niet onmogelijk... lastig, om hierin aanpassingen te doen. Vooral omdat ik graag wil werken. Ik heb nog veel te bieden, ben nog volop in ontwikkeling, breed geïnteresseerd en breed inzetbaar. 2018 heeft zich nu aangediend, ik ga weer volop aan de slag met solliciteren, LinkedIn profiel updaten, netwerken enzovoorts. Om te beginnen, er ligt een mooie vacature bij het UWV, wie weet wat dat brengt :-)

Beste medelotgenoten,

In 2015 zijn mijn man en ik onze banen kwijtgeraakt. Wij moesten door onze lagere inkomsten ons huis verkopen en konden in Drenthe nog een goedkoop huis kopen en dan met zuinig leven het redden tot aan mijn mans pensioen ( drie maanden moesten we dan reserve hebben om het gat te overbruggen.

Vier maanden naar de verhuizing werd bij mijn man slokdarmkanker geconstateerd, waaraan hij in februari 2017 is overleden. Mijn situatie veranderde rigoreus. Ik heb tot december 2018 nog WW en een klein nabestaandenpensioen. Mijn ww is iets boven bijstandsniveau. Dankzij ondersteuning van mijn jongste dochter en mijn broer kan ik rondkomen, zonder echt op de armoedegrens te hoeven leven.
Mijn huis staat nu te koop, want als ik na december 2018 op bijstandsniveau zit, kan ik de lasten niet meer betalen, laat staan eten en drinken.
Ik kom wel in aanmerking voor een IOAW-uitkering, dus ik kan de overwaarde van het huis gebruiken om de 7 jaar te overbruggen tot aan mijn AOW en kleine pensioen.

Ik kom, na een gesprek gehad te hebben met een medewerker van het UWV, niet meer aan betaald werk volgens hem. Ik moest maar vrijwilligerswerk gaan doen. Dat doe ik nu ook en dat bevalt prima. Maar er staan mij grote veranderingen te wachten. Verhuizen naar een sociale huiswoning, 90% van mijn bezittingen wegdoen, in een nieuwe omgeving weer een sociaal netwerk opbouwen. En vooral nog erg rouwen om mijn soulmate die er niet meer is.....
Gelukkig leven we in Nederland, waar een sociaal vangnet is financieel, dus ik hoef niet tot aan mijn AOW als dakloze te leven.

Ook ik ben "slachtoffer van leeftijds discriminatie, in 2011 ontslagen ( reorganisatie) had een leuke functie, bij diverse bureaus laten inschrijven, 2 keer een tijdelijke baan 1 x 1,5 jaar en 1 x 3 mnd.
Ben nu inmiddels 64, reageer op een voor mij passende functie.
de bekende antwoorden zijn
1e geen antwoord uberhaupt
2e U past niet in het profiel
Een keer gesolliciteerd naar een functie bij een bedrijf, waar ik bij een ander bedrijf 23 jaar hetzelfde gedaan heb, antwoord u past niet in het profiel.
Een ander nog niet zo lang geleden, op een dezelfde functie als waar ik in 2011 ontslagen ben, het antwoord luide als

Beste Hans,

Onlangs heb je via onze website gesolliciteerd op de vacature voor Procesoperator 5-ploegen Energie & Afval met referentienummer PRSM1405. Hartelijk dank voor je interesse in deze vacature.

Het spijt me je te moeten melden dat ik naar aanleiding van je CV, onvoldoende aanknopingspunten zie om je uit te nodigen voor een gesprek met betrekking tot deze vacature. Een vergelijking tussen jouw CV en ons volledige actuele vacatureaanbod heeft eveneens geen aanknopingspunten opgeleverd.

Ik wens je veel succes bij het vinden van een nieuwe, leuke en uitdagende baan.volgt, hoezo geen aanknopingspunten

Hier wordt je moedeloos van, en toch moeten velen nog, men schreeuwt om mensen, maar hoe oud en hoeveel ervaring moet je hebben, kan wel zeggen dat ik een behoorlijke rugzak heb met diploma's en ervaring.

Denk dat ik niet de enigste ben ben met deze ervaring, maar wilde het even kwijt

gr. Hans van Wijck

Bedankt Rob voor je verhaal. Voor mij geldt het zelfde verhaal. 38 jr bij NN.
Per 1-1-2018 in de WW. Ik ben bijna 62 jr. ik raak nu al gestrest van de regels vd UWV. Hoop niet dat ik er onder door ga. Nog maals bedankt.

Beste 60+ers,

De SamenwerkingsUnie uit Woerden is op zoek naar mensen met werkervaring. Laat uw kennis niet verloren gaan en laten we samen kijken wat er wel binnen uw bereik ligt.

Met hartelijke groet,
Cor

Beste Rob,
Jouw situatie is zo herkenbaar dat ik het verhaal zelf geschreven zou kunnen hebben. Ik kreeg te horen dat ik twee dagen na mijn 63e verjaardag werkloos zou worden. Bij mij speelde het samenvoegen van meerdere klantenteams, waardoor de oudste (lees duurste) mensen werden ontslagen.
Je frustratie over steeds wisselende contactpersonen deel ik. Mijn eerste gesprek bij het UWV was met iemand van mijn leeftijd. We hadden echt een klik en hij vertelde mij dat het mogelijk was dat hij mijn vaste contactpersoon zou worden. Bij de oproep voor het tweede gesprek heb ik aangegeven dat ik een sterke voorkeur had om weer met hem te praten. Dit werd doorgegeven, maar nee hoor: een ander persoon. Ik weet dat het UWV de wet moet uitvoeren, maar een beetje (gemeend!) persoonlijk begrip kun je in zo'n voor iedereen ongewenste situatie wel gebruiken.
Ook ik zie solliciteren als een pro-forma bezigheid: ik moet nog net iets minder dan drie jaar werken, en ik snap heel goed dat bedrijven liever jongere mensen willen. Zoals Herman Finkers lang geleden al zei: “Ik zie uw afwijzing met belangstelling tegemoet”.
Het UWV raadde mij aan om "breder" te solliciteren: ook buiten mijn vakgebied (logistiek management), maar wie gaat er nou duizenden Euro's investeren in omscholing van iemand die binnen drie jaar toch weer weg is?
Mijn kansen op de arbeidsmarkt werden door de UWV-consulent ingeschat als "redelijk". In een special van het tv-programma Radar werd gezegd dat de kans op het vinden van werk voor zestigplussers gemiddeld zo'n drie procent is. Ik (en waarschijnlijk alle WW'ers met mij) kreeg kort geleden een nieuwsbrief van het UWV waarin stond dat een lasser van 63 weer werk had gevonden. Blijkbaar is het zo bijzonder dat iemand van boven de 60 werk vindt dat dit het openingsartikel van de nieuwsbrief was.
Om toch nog toegevoegde waarde voor de (participatie-)maatschappij te hebben doe ook ik meerdere dagen per week vrijwilligerswerk. Ik werk met mensen met een beperking in een horecagelegenheid. Is goed voor je dagritme, je sociale contacten en je gevoel van eigenwaarde. Het is ook nog eens werk met een grote maatschappelijke meerwaarde. Ik kan het iedereen aanraden en het vinden van vrijwilligerswerk is - in tegenstelling tot betaald werk - geen enkel probleem. Vergeet niet het vrijwilligerswerk aan het UWV door te geven: die moeten beoordelen of er geen sprake is van arbeidsverdringing. Hierover onthoud ik mij van commentaar …
In februari word ik weer opgeroepen door het UWV en wordt mij waarschijnlijk een cursus aangeboden / opgedrongen om weer aan het werk te komen, acht dagdelen bij het UWV. Ik vind dit een volkomen verspilling van tijd en moeite (zowel van het UWV als van mij) en geld. Ik zie er geen toegevoegde waarde in.
Ik blijf er uiteraard op hopen dat ik die ene werkgever tegenkom die mij wel ziet zitten, maar het is tegen beter weten in. Ik heb mij erbij neergelegd dat dit een gedwongen vervroegd pensioen is maar helaas met minder te besteden dan gepland. Ik had het liever anders gewild, maar het zij zo.
Ik wil toch wel met een positieve toon eindigen: mijn verwachtingen van het UWV om mij aan werk te helpen zijn niet hooggespannen, maar laten we er met zijn allen blij om zijn dat we in een land wonen waar goede sociale voorzieningen zijn en niet bijvoorbeeld in de Verenigde Staten waar je van de ene op de andere dag ontslagen kunt worden en waar je met helemaal niets op straat komt te staan.

Ik ben Henk Bakker.

Ik ben een in 2013 op mijn 60e werkloos geworden ingenieur.
Mijn verhaal is een totaal ander.
Ik ben nu al weer ruim drie jaar aan het werk en wat mijzelf betreft ga ik daar nog vele jaren mee door.

Mijn geheim?
Zorg dat je een kunstje kent dat niemand anders kent.
Mijn kunstje is dat ik door jarenlange studie en ervaring op het gebied van modelontwikkeling zoveel kennis en inzicht heb verzameld op het gebied van civieltechnische constructies, toegepaste mechanica, geotechniek, wiskunde, natuurkunde en statistiek, dat ik een probleem heb weten op te lossen waarvan ik moet aannemen dat niemand anders in dit land dat kan.
Dat daar natuurlijk ook aanleg voor nodig is laat zich raden.

Vriendelijke groeten,
Henk Bakker

Zowat allemaal reacties met min of meer dezelfde inhoud; er is eigenlijk niets meer toe te voegen dan benadrukken dat geforceerd frequent moeten solliciteren vanaf pakweg 55 jaar een frustrerende, en vooral niet-helpende of positief makende bezigheid is. Wat hier ook bijkomt is dat er werkgevers wekelijks stapels sollicitaties ontvangen van de verplicht- solliciteerders, voor hen dus ook een niet-wenselijke situatie omdat iedereen ook weer een antwoord moet krijgen. Zoals hieronder al gemeld lijkt het soms meer een spelletje om je uitkering te kunnen behouden dan effectief werk vinden. Het moet radicaal anders dan steeds maar te horen krijgen: doe maar nog meer je best; nog meer brieven, netwerken enz.
Een gezamenlijke stem laten horen richting politiek, ondersteund door in ieder geval Partij 50 plus zou het beste zijn. Op https://www.stage50plus.nl/solliciteren-is-zinloos/ is al een petitie aanwezig, dus doe mee! Iedereen verder sterkte gewenst!

Daarom moeten we ook naar een basisloon toe vanaf een bepaalde leeftijd 55+ of in ieder geval na 40 dienst jaren.

Hoi Rob en anderen,
Ik kan me jouw situatie goed voorstellen. Ik heb geconcludeerd dat UWV medewerkers op geen enkele wijze betrokkenheid bij hun klanten hoeven en wellicht zelfs mogen hebben. Ze worden uitsluitend beoordeeld op toepassing van hun locale beleid. Daar zit geen toekomst in. Gelukkig heb ik nog mijn werk, maar ook ik vraag mij vaak af welke consequenties ontslag zal hebben. Ik ben zelf 53. Niemand met werk heeft meer uitzicht op pensioen bij zijn huidige werkgever. Denken in risico's is uiteraard ook een beroepsmanco. Reorganisaties volgen elkaar in sneltreinvaart op (de vorige was 2 maanden geleden en de komende wordt over 3 maanden verwacht). Je moet dus tijdens je werk continue gericht zijn op je arbeidsmarktwaarde: netwerk, opleiding en ervaring. LinkedIn is nu mijn visitekaartje geworden _ ik voeg regelmatig nieuwe collega's, werkervaring en studieresultaten toe. Verder vraag ik collega's regelmatig een beoordeling op linkedin te schrijven en competenties te waarderen. Vorig jaar studie Rechten opgepakt, waardoor ik laat zien mijn horizon te verbreden en te werken aan mijn leervermogen. Daarnaast loop ik hard en zet ook dit op linkedin. Zo neem ik afstand van het prototype van bejaarde man. Veel 30-40 jarigen zijn niet in staat de studie of sport activiteit uit te voeren. Daarmee neem ik afstand van je voldoet niet aan het team.

Wat valt me op? Er is werk genoeg; alleen willen werkgevers geen ouderen vast in dienst nemen. Dat betekent dat we moeten nadenken of werken als free lancer of zzp geen oplossing voor ons probleem is. Wij nemen dan wel een risico over van werkgevers, maar bieden zo de kans ons te leren kennen en bovendien kunnen we als zelfstandige ook voor meerdere organisaties werken. We moeten dus zelf onze kansen creeeren en optimaal benutten. Als dat vaardigheden vraagt, moeten we tijdig zorgen dat we die vaardigheden hebben. We kunnen werkgevers ook kennis laten maken via kortlopende stages. Maar let op ook hier geldt continue in beweging blijven. Het is als hardlopen. Als je het gaat doen moet je barrieres slechten en jezelf stimuleren. Na de eerste pogingen zal het beter gaan tot je zelfs grenzen kunt verleggen en je steeds beter wordt. Vier je success maar ga daarna snel verder want net als met hardlopen je vaardigheden zullen zonder oefening weer verdwijnen. Veel succes en ik hoop dat we uit onze comfort zone stappen en zelf het stuur in handen nemen.

ik ben na 40 dienstjaare versleten ik was werkzaam als scheepsbouwer en ben nu 60 maar moet nog 7 jaar.maar het u w v zegt dat ik nog wel 60 % van mijn Aude loon kan verdienen ,dus geen afkeuring.ik kan alleen maar met de handen werken.dus Wagt mij de armoede .

Beste Lotgenoten,

Na een periode van burn out en re-integratie hebben mijn werkgever en ik overeenstemming bereikt en ben ik officieel per 1 november 2017 uit dienst en dus werkloos. Nu ben ik 61 jaar en op mijn 16e ben ik begonnen met werken.
Als financieel adviseur heb ik voorafgaand aan mijn ontslag goed naar mijn eigen financiële huishouding gekeken zodat ik wist wat mij in het ergste geval kon overkomen. Het blijft een enorme terugval maar als je het weet, dan is dat wel een zorg minder.
Belangrijk is dat ik mezelf niet zielig ga vinden en dat ik mijn dagen nuttig vul.Tot nu toe heb ik nog veel netwerkcontacten maar dat zal op enig moment ook minder worden. Mijn verwachtingen op een nieuwe baan zijn niet groot. In mijn vak zijn er voldoende jongere en dus goedkopere werknemers te vinden. En als ik eerlijk ben, kan ik als oudere toch minder snel schakelen en nieuwe regels en zo opnemen.
Mijn streven is om de afwijzingen die gaan komen dan ook niet te zwaar op te nemen en me meer bezig te houden met zaken waarvan ik energie krijg. Als werkloze heb ik tenslotte meer tijd om te sporten, te wandelen en op mijn kleinkinderen te passen!
Ik wens een ieder die dit leest alle goeds en wijsheid voor 2018.

Wat ik als 60 plusser vooral mis is hulp van het UWV, voor iemand die ziek thuis is is er een reintergratie trakjekt en voor iemand in de ww niet!!! Terwijl dit juist hard nodig is!!! Heto is bijna onmogelijk om aan passend werk te komen, als ze de leefstijd zien is het antwoord meestal "u past niet in ons profiel" voor iemand die al 40 jaar gewekt heeft is dat zeer frustrerend en ontneemt de moet voor sollicitatie. Dat is de dank voor 40 jaar premie betalen!!!

Zo herkenbaar want tijdens mijn ziek zijn ging mijn werkgever onderuit.
Verkeerd management en te weinig omzet was de reden.
Na een periode van bezinning solliciteer ik me nu een ongeluk. Wel een paar maal uitgenodigd om als geestelijk gemanipuleerde energieverkoper bij bedrijven en particulieren aquisitie te plegen.
Ik had ook elke twee jaar een nieuwe leaseauto en werkte het liefst 7 dagen in de week om een bepaalde standaard overeind te houden.
Inmiddels maar weer begonnen mijn verlopen hypotheekpapieren up to date te brengen. Op eigen kosten want de vouchers voor een opleiding waren al op voor 2017. Wel heb ik van het uwv uitnodigingen gehad om te worden opgeleid als bejaardenchauffeur waarmee ik minder ga verdienen dan mijn huidige uitkering. Om bezig te blijven loop ik kosteloos stage bij diverse bedrijven in de hypotheekbranche. Ik hoop na hernieuwing van mijn hypotheekcertificaten als zelfstandige weer een goede boterham te kunnen verdienen. Maar een serieuze aanpak of begeleiding is ver te zoeken.

Hoi Rob 28-12-2017
Heel herkenbaar dit verhaal.
Ik ben zelf pas 55 en ben vorig jaar 01-08-2016 zonder werk gekomen, i.v.m. reörganisatie.
Het bedrijf ging vanuit Lelystad verhuizen naar Zwolle.
Ik zit nu in de UWV en moet ook 4 x per maand solliciteren, en op zich is dit geen punt, maar de afwijzingen wel.
Want ondanks dat ik pas 55 ben, ben ik wel te oud en krijg alleen maar 0 op mijn sollicitaties.
Maar.... mijn uitkering loopt t/m 01-08-2018 en dan....
Ik ben getrouwd en mijn man verdient redelijk, maar er komt dan wel een gat.
Want ik krijg als getrouwde vrouw straks géén bijstand of andere uitkering als mijn UWV uitkering afloopt.
En dat terwijl óók ik mijn hele leven gewerkt heb.
Ik hoop dat we met dat grote "gat" straks kunnen leven en dat we normaal verder te kunnen.
Iedereen sterkte en dan hoop ik dat het voor mij ook gunstig uitpakt.

Hallo allemaal,

Ik lees in jullie reacties, dat het voor iedereen hetzelfde uitwerkt. Leeftijd rond de 60, honderden sollicitaties, geen of bijna geen uitnodigingen voor gesprek en vooral geen baan.
Waarom sturen we deze reacties niet gezamenlijk naar de regering. 30 miljoen gaan ze besteden voor omscholing. Werkgevers willen die oude knarren gewoon niet hebben, want stel dat ze ziek worden, dan hebben ze een groot probleem. Dus ook na omscholing. Misschien moeten ze een regeling treffen wanneer een oudere werknemer ziek wordt, zodat de werkgever hier geen centje pijn gaat krijgen. Dan krijgt de 50+ser ook weer een kans, want ik denk dat daar de schoen knelt.
Groetjes Annie

mijn naam is mihaela ik ben in het Roemeens geboren en ik verloor mijn ouders toen ik 10 jaar oud was. Ik leed in mijn hele leven bij iemand, dus op een dag kreeg ik eindelijk een man die echt van me hield en uiteindelijk met me trouwde en we hebben twee kinderen na een tijdje vindt mijn man me niet zo leuk dat hij niet eens thuiskomt om zijn kinderen te zien ik ben ook zo veel in de handen van mijn man tot hij op een dag uiteindelijk thuis wegging naar een andere vrouw voor meer dan 2 jaar deed ik niet van hem gehoord, ik huilde de hele dag omdat ik hem echt miste. Op een dag dat ik online was, zag ik een getuigenis over deze DR OGOGO hoe een vrouw hielp om haar man binnen 48 uur terug te brengen, ik was echt verbaasd en ik heb contact opgenomen met dezelfde arts met de e-mail dat de vrouw gaf aan iedereen die een soortgelijke kwestie had om contact op te nemen met de grote man die me echt helpt om mijn tranen weg te vegen, hij vertelde me wat ik moest doen en ik zei dat ik me geen zorgen moest maken dat ik zou ontspannen man zal me bellen om me om vergeving te smeken in de volgende 48 uur, echt precies 48 uur rs ik kreeg een telefoontje van mijn man die me vertelde dat hij me zo erg mist dat ik hem zou vergeven voor alles wat er zou gebeuren en zijn thuiskomst nu was ik erg blij. Ik beloof hem dat ik deze geweldige getuigenis aan het geheel zal delen voor het geval iemand een soortgelijke zaak zou moeten contacteren met deze geweldige man omdat ik echt weet wat ik heb doorgemaakt zonder mijn man. Als je uitdagingen hebt, neem dan contact op met deze geweldige arts via zijn e-mail drogogodspellcaster @ gmail.com

Dag Rob,

Heel herkenbaar en duidelijk omschreven! Het wordt allemaal echter nog een graadje erger als je na de WW in de Bijstand komt... Ik ben 62 en inmiddels in die situatie beland, na de toch al schrijnende WW-periode. In plaats van 4 sollicitaties per 4 weken, "mocht" ik nu, verplicht op straffe van korting op mijn (lager dan de WW-)uitkering, 10 sollicitaties PER WEEK doen. Mijn Weduwenpensioen wordt ingehouden op de uitkering; iets wat het UWV gelukkig niet deed. Je moet de Bijstand zien als iets tijdelijks, waar je zo snel mogelijk uit moet zien te komen, was het "advies" van de gemeente... Hoe doe je dat, als je mijn leeftijd hebt bereikt en nooit voor een gesprek wordt uitgenodigd?
Ik doe ook vrijwilligerswerk, in de hoop dat er mogelijk nog eens een contract uitrolt. Wie weet. Maar intussen is mijn financiële situatie zeer nijpend geworden. Zoals bij zovele oudere werklozen in Nederland, die hun hele werkzame leven blijkbaar voor niets hebben gewerkt.

Mirjam

Een "feest" der herkenning. Ook ik kon vertrekken op mijn 60ste.
Via het UWV nog een cursus gedaan met andere werkzoekenden. Leuke groep en leuke ervaring, maar dat was het dan ook. Daarna stilte vanuit het Uwv.
Verplicht solliciteren, uiteraard zonder succes (de vaste afwijzings regels) en nu op de automatische piloot verplicht solliciteren.
Ik ben nu 3 jaar verder en MOET nog 2 jaar; kan het gelukkig financieel uitzingen tot mijn pensioen.
Ik vind het nu allemaal wel best zo.

Hallo allemaal.

Even een ander geluid. Ik wordt in januari 57 en ben uitzendkracht. Al sinds 6 jaar inmiddels, toen ik mijn vaste baan opgaf, debiteurenbeheer zakelijke markt. Ging met tegenzin naar mijn werk en dat had zijn terugslag thuis.
En dan gaat met meisje voor het werk. Meisje werd ook nog eens serieus ziek, en kon mijn ondersteuning wel gebruiken. Zonder uitkering 9 maanden thuis gezeten, ondertussen genas mijn vrouw.
Gebeld door uitzendbureau: tijdelijke part-time baan op 10 minuten fietsen. Aangepakt, bij jong bedrijf, jonge mensen en 'waarom zit je niet op LinkedIn?'. Meteen account aangemaakt en binnen no-time met iedereen gelinked. Na deze door naar volgende tijdelijke baan voor 8 weken. Daar zo goed bevallen dat ik twee maanden later terug mocht komen. Helaas verhuisde deze afdeling naar Groningen waardoor bijna alle collega's eruit gingen. Op naar de volgende.
Langste periode zonder werk was 10 maanden. Daarvoor bij vervoersbedrijf gezeten, zou voor 3 maanden zijn maar werden er 14.
Solliciteren moet volgens het UWV maar levert nauwelijks iets op (behalve afwijzingen 'u bent te assertief' en 'u heeft teveel ervaring' dat waren de fraaiste).
Ik moet het hebben van de uitzendbureaus. Ben inmiddels weer voltijd aan het werk (vorige was 30 u p/wk) en uitzendcontract is verlengd met 8 maanden. De afdeling gaat pas eind 2019 verkassen naar een nieuwe locatie, dus tot die tijd ben ik wel onder de pannen. Met het vooruitzicht op 2 jaar werk toch maar eens een cursus volgen, meer kennis kan geen kwaad.
Ik besef dat ik tot de weinige 55+ behoor die wel telkens nieuw werk hebben. Ergo, twee uitzendbureaus nemen zo eens per kwartaal/halfjaar contact met mij op. Of het nog wel bevalt. En ja, bevalt heel goed.
Waarom ik wel? Wellicht omdat ik niet branche-gebonden ben. Aan debiteurenbeheer zou ieder bedrijf moeten doen, ongeacht de branche. Tot nu toe heb ik in de sectoren lucht- en zeevracht, personenvervoer, advertenties, recycling, overheid en hypotheken gewerkt.
Wat ook meewerkt: geen schulden, eigen huis, spaargeld, echtgenote met eigen vast inkomen.
Geen stress dus altijd ontspannen naar een gesprek als het uitzendbureau weer wat voor me heeft.

Beste Rob,

je verhaal lezende was het net of ik mijn eigen situatie aan het lezen was.
eind vorig jaar op een min of meer vergelijkbare manier op mijn 64e na bijna 40 jaar met veel bezieling en toewijding mijn vak als adviseur in de agrarische sector uitgeoefend te hebben was het "klaar"
ik zag het al een tijdje aankomen, in eerste instantie "het goede vertrouwen" gehad dat alles netjes afgewerkt zou worden, maar dat is niet zo gebeurd, je wordt in feite met een smoes aan de kant gezet.
iedereen die dit overkomt kan ik maar 1 goed advies geven: neem vanaf de eerste dag een juridisch adviseur in de arm.
je denkt dat je met je werkgever over dezelfde zaken praat, is ook wel zo, maar de golflengte komt niet meer overeen.
ik ben ook o.a. vrijwilligerswerk gaan doen, je moet voor je gevoel iets zinvols gaan doen en onder de mensen blijven, anders ga je er geestelijk aan onderdoor.
ook heb ik, naar mening, de mensonterende, sollicitatieplicht, gelukkig wel een adviseur van het UWV die begrijpt dat je op je 64e niet zo gemakkelijk maar aan de slag komt.
als ik de politiek hoor over de kansen van de oudere werknemer dan gaat mijn bloed koken, zo moesten eens weten!
na een jaar begin ik met vallen en opstaan weer enigszins mijn draai te vinden.
gelukkig heb ik uitzicht op een parttime baan, via mijn oude werkkringnetwerk, er zijn nog werkgevers die de inzet en expertise van de oudere, ervaren werknemer kunnen waarderen!
voor een ieder die dit overkomt: blijf geloven in jezelf en benut vooral je eigen netwerk!

goede kerstdagen en een gezond 2018!
hans

Hoi Ros,
Herkenbaar hoe snel he soms een afwijzing krijgt op een sollicitatie.

Beste mensen,

Helaas zit ik ook in het schuitje. Ik ontvang ondertussen van de gemeente een IOAW-uitkering. Je kan hiervoor in aanmerking komen als je op het moment van ontslag ouder bent dan 50 jaar. Met deze uitkering wordt er niet gekeken naar huizenbezit of spaargeld. Ik dacht ook dat ik mijn huis zou moeten verkopen, en het gaf mij veel opluchting dat deze regeling bestaat. Informeer dus bij de gemeente waar je woont, dat scheelt je een hoop kopzorgen.

Hartelijke groet,
Nicolette

Heel herkenbaar.

Als je behoort tot de uitgekotste generatie kun je maar een ding doen.

Draai de knop om en Laat je niet meer gek maken.

Stort je op je hobby, ga vissen, ga fietsen, ga de natuur in, ga vooral
dingen doen wat je in je werkzame leven gemist hebt er komt zoveel voor
terug.

Maak je niet druk om de sollicitatieplicht en solliciteer op vacatures als vakkenvuller bij action, casiere bij AH of verkoopmedewerker bij Kwantum een afschrijving is gegarandeerd.

Uwv kan je niets maken want alles is passend en jij hebt aan je verplichtingen voldaan.

De enige tip die ik kan geven is zorg dat je goed bent in je vak.
Specialisten zijn altijd nodig en altijd schaars.

En werkgevers moeten beseffen dat een oudere gemiddeld veel efficiënter wekt, trouw is en langer blijft dan een jonge net afgestudeerde die zich binnen een jaar al weer verveeld en naar iets anders gaat uitkijken.

beste allen,

mag ik toch wel zeggen na het lezen van al deze reacties?

ik ben "pas' 58 maar ervaar dezelfde problemen veel sollicitatie en geen baan rijker en veel illusies armer kwam ik uiteindelijk terecht in de bijstand en mocht mijn rondje sociale bijdrage lopen bij de technische dienst van de sociale werkplaats.
na veel vijven en zessen werd mij de ömscholing tot brandwacht aangemeten en mocht ik de laagste opleiding doe n die ik ooit gekregen heb.
dit alles voor een functie met baangarantie.
vol goede moed begin je dan je bent van de straat en hoort er weer bij, inkomsten zijn peanuts maar een rekensom vooraf schept het idee dat het haalbaar is om zelfstandig te overleven.
ik zal niet uitweiden over de armoedeval van toeslagen en nieuwe kosten bij een met uitkering vergelijkbaar inkomen maar wel over het gedrag en de houding van werkgevers.
ze willen best ouderen fijn om de gaatjes te vullen en ze kunnen toch nergens anders heen kortom zij zeggen gewoon u moet 7 dagen per week inzetbaar zijn het liefst 24/7 en als er niets is hebt u pech dan kunt u de vakantie dagen gebruiken om de ergste klappen op te vangen.
dat nachtdiensten lastiger worden is geen punt van discussie, je mag komen als je jongere collega geen zin of tijd heeft omdat het de avond ervoor wat laat is geworden.
maar je hoeft er niet op te rekenen dat arbeidsethos of integriteit je nog punten oplevert.
als het niet meer lukt kan je terug naar de uitkering en mag je het na een jaar weer proberen.
dit is mij nog niet overkomen maar mijn vaste lasten zijn erg laag en ik ben wel wat gewent.
maar ik zie het gebeuren mensen worden afgeknepen en weggezet terwijl hun jongere collegas alle ruimte krijgen om zich te ontwikkelen en voor ieder pijntje en laksheid ontzien worden.
je kennis en knowhow zijn welkom maar je persoon niet te veel risico en geen materiaal voor de toekomst.
welkom in the 21th century
MVG nix

Ha Rob. Heel gied dat je he ervaringen deelt en leuk te lezen dat ons financieel advies je goed heeft gedaan. Dat wist ik natuurlijk wel maar altijd leuk om het te lezen.

Het beste ermee.

Hoi Rob. We zaten samen in het zelfde schuitje. Het nieuws sloeg in als een bom. Ontslag na 30 jaar. Als het nieuws een plek heeft gekregen besef je dat je verder moet. Ook ik heb mij8weg financieel laten uitstippelen. Je weet waar je aan toe bent en het geeft zeker rust in je hoofd. Weer zijn inmiddels bijna 2 jaar 84 sollicitaties en 2 gesprekken verder en het schiet niet op. Momenteel staat dit op een laag pitje en heb ik een strijd tegen borstkanker te leveren. Het gaat heel goed en we komen er wel. We hebben vetrouwen Uiteindelijk komen we allemaal op onze pootjes terecht. Ik wens je heel succes

Jouw verhaal kan ik in z’n geheel beamen. Ik ben 61 en vorig jaar oktober de laan uitgestuurd en sinds april officieel werkloos. Sinds die periode tot heden heb ik 3, voor mij nutteloze, gesprekken gehad met het UWV waarvan nu 2x met dezelfde persoon.

Wanneer ik solliciteer en mijn leeftijd in mijn, omvangrijke, CV weglaat word ik altijd uitgenodigd. Tot een tweede gesprek komt dan niet meer. Wanneer ik mijn leeftijd wel vermeld dan krijg ik inderdaad een keurige e-mail terug met een standaard tekst voor een afwijzing. Eenmaal zelfs binnen 20 minuten met de tekst: “na zorgvuldig overleg met de werkgever”. Alles is mogelijk maar meestal werken recruiters niet zo snel of helemaal niet.

Voor mensen van boven de 60 is er, misschien op een enkele uitzondering na, geen werkgever meer die geïnteresseerd is in jou. Ik had een internationale verkoopfunctie in kapitaalgoederen. In zekere zin kan ik een werkgever ook wel begrijpen als we na het kostenplaatje kijken en de inwerkperiode en de tijd waarbij men nog optimaal gebruik van die persoon kunnen maken. Alleen het UWV moet een advies uitbrengen aan de overheid dat de sollicitatieplicht moet worden afgeschaft voor deze leeftijdsgroep zodat ik me volledig kan inzetten in het vrijwilligerswerk en mij toch nog nuttig kan maken voor de samenleving.

Goedemiddag,het verhaal klopt helemaal,60 en na 2 jaar solliciteren ben ik nog geen steek verder gekomen.
De oudere generatie is uit de mode,gedateerd en afgeschreven,dat is de realiteit.
Eigenlijk is onze generatie net een mobieltje,er is altijd een nieuwere en betere uitvoering.
De hele maatschappij is een wegwerpmaatschappij geworden,kijk maar naar de reclames
op TV,altijd jong, fris en fruitig,ouderen zitten altijd in een negatieve rol.
De regering is voor een groot deel de oorzaak,de macht van het geld bepaalt elke beleidsbeslissing.
Zij zitten er niet voor ons maar voor de aandeelhouders.
De AOW komt steeds later,gebaseerd op de hogere levensverwachting.
Alsof de leeftijd bepaald wat je nog kan doen,de realiteit is dat oudere mensen vaak dingen
mankeren hetgeen voor werkgevers bepaalt dat je wellicht toch niet meer in deze ratrace
kan meedoen(benadeelt de concurrentiepositie).
De oplossing is: een basisinkomen en afschaffen sollicitatieplicht.
Eventueel vrijwilligerswerk gaan doen.
En bovenal een stukje waardering voor datgene wat wij gedurende ons werkzame leven
gepresteerd hebben.gegroet en sterkte.

Klinkt allemaal heel bekend voor mij. Heb het zelf al héél wat keren meegemaakt. Sinds 2004 ben ik aan het "klojen" met werk. Sinds die tijd geen vaste baan meer gehad. (ben nu 62)
Altijd via een uitzendbureau of een contract voor bepaalde tijd. Als je in vaste dienst zou moeten komen, voldoe je toch in eens niet meer. Raar, daarvoor wel. Nee, heb het een beetje gehad met deze maatschappij. Lijkt allemaal zo mooi, totdat je er uit moet. Ik zie het als een schip met mensen, waarvan je vanaf gegooid wordt zonder reddingsboei. Red je zelf maar!
Ondanks alles toch weer wel via netwerk een baan gevonden als taxi chauffeur, leerlingenvervoer, dagbesteding en af en toe WMO. Wel weer via een uitzendbureau, 0 uren contract en tijdelijk tot volgende zomer vakantie. Afwachten maar of het dan verlengd wordt. Onzekerheid is troef helaas. Moet nog tot 67 jaar en 3 maanden. Houdt mijn hart vast hoe ik dat ga bereiken.

Beste Rob,

Zo herkenbaar jouw verhaal. Uit de meeste reacties blijkt dat het UWV een zeer dubieuze rol speelt en er vooral behoefte is aan betrokkenheid, oprechte interesse en begrip, in plaats van al die standaard antwoorden en belachelijke regeltjes. Ook een uitvoerend orgaan heeft de verantwoordelijkheid om praktische en realistische problemen van de oudere werkzoekende te onderkennen en serieus te nemen en zich niet te verschuilen achter al die eenheidsworstregels.

Het is nog niet zolang geleden dat het normaal was om rond je zestigste levensjaar met vroeg pensioen te gaan, financieel was alles goed geregeld, en maar weinig mensen snakten nog naar een werkzaam leven.
Men had immers tijd voor hobby's en vakantie's en klein kinderen en vrijwilligers werk.
Nu het door de crises allemaal afgeschaft is, mede door dat werkend Nederland het niet nodig vond om lid van een vakbond te zijn,en tevens te stemmen op Pechtold en Rutte
Zie ik toch krokedilletranen.
Op eens snakken 60+ naar een baan Lariekoek, ze zitten met een inkomens probleem!
De schrijver van dit artikel heeft het over een financieel planner te raadplegen als men werkloos word, die had meneer 10 jaar geleden moeten raad plegen. immers hij was manager, en had makkelijk een kapitaal op kunnen bouwen, om nu een zorgeloos leven te hebben
Het leven biedt zoveel meer dan 'werk'. Geniet van de jaren die (hopelijk) nog in goede gezondheid zijn gegeven. Dan maar wat minder inkomen. Leef klein in de materie, maar groots in de geest! Stem bij de volgende verkiezingen eens op een andere partij en durf ook meer te protesteren als de zorg verder wordt uitgekleed.

Heel herkenbaar had dit stuk zo zelf kunnen schrijven de zinloosheid van het steeds meer weer te moeten voldoen aan de regeltjes van de overheid/uwv maar zo houden we elkaar mooi bezig.

Alles is herkenbaar en ik zit in hetzelfde schuitje, krijg nu aanvulling bijstand/ioaw op mijn ww-uitkering, dan moet je 5x in de week solliciteren en word je in de gemeente Zaanstad als slaaf behandeld. Je gelooft het niet, ben 60+. Krijg gewoon reacties op sollicitaties dat je te oud bent en ze liever jonger hebben....... tis zeker niet makkelijk.

We willen wel ...... !!!!!!!

Hallo Rob e.a. Inderdaad een zeer bekend verhaal! Nu 1,5 jaar zonder werk en 59. Met mijn 33 jaar ervaring dacht ik in het begin dit loopt wel los, niet dus. Heb eerst cursus illustrator gedaan ( tekenen op de pc) .Wilde beslagen ten ijs komen. Cursus inmiddels met succes afgerond,keurig portfolio gemaakt, website met eigen werk op diverse vlakken en doelgroepen, zo breed mogelijk, en uiteraard LinkedIn profiel. Helaas ook na diverse sollicitaties ,breed netwerk en alle goede adviezen ten spijt, nog steeds niets. UWV schildert alles positief af maar support ontbreekt zelfs bij vrijwilligers werk komt er soort van negatief advies waardoor ik denk ...dan maar niet. Verzoek om cursus te volgen op gebied van photoshop werd afgewezen, terwijl het bijna in ieder vacature gevraagd wordt! Heb voor mezelf de lat al behoorlijk lager gelegd, zelfs voor salesfuncties zitten ze niet te wachten op iemand van bijna 60. Ik geef niet op maar soms ontbreekt wel de stimulans om door tegaan. Ook de gemakkellijke houding van diverse UWV medewerkers bij bijeenkomsten maakt me soms erg boos,,,het is namelijk niet reëel te beweren dat een groot netwerk, een LinkedIn profiel, een goede CV of een goede sollicitatie brief de banen doen binnenstromen, verre van .

Beste Rob Ros,
Je verhaal is zeer herkenbaar. Ik heb ook in die situatie gezeten en heb bij toeval een baan gekregen bij een bedrijf, waar ik op een andere functie had gereageerd. De bnood was hoog door uitval/ziekte en ik kon er direct instappen. Dat is nu al 1 1/2 jaar geleden en gaat zo te zien ook nog wel even door. Ik stond al met 1 1/2 been in de bijstand, had nog 2 dagen te WW gaan. Het aanbod was dan ook niks te vroeg. Moest er wel erg leuk vrijwilligerswerk voor opgeven, maar kon weer geld verdienen en het UWV verlaten. De opluchting was groots!
Al die tijd heb ik enorm veel gesolliciteerd, vele orienterende gesprekken gehad, maar zelden verder dan dat gekomen. Uiteindelijk heeft de aanhouder gewonnen :-)
Voor jou geldt dan ook: positef blijven en vooral doorgaan.
Succes en sterkte. Alles komt goed.
Vriendelijke groet,
Rick

Hallo Rob.

Wat een bekend verhaal, ik ben 62 en sinds 1 september 2017 werkloos na 42 grafische dienst jaren.
Ook plotseling en ook niemand zag het aankomen in een goed lopende drukkerij. Eerst als
offset drukker en later (door rugklachten) chauffeur.
Ik dacht hier mijn pensioen wel te halen, mooi mis.

De vele sollicitaties (soms wel 8 per maand) waarvan je van de meeste niet eens wat hoort.
In deze maanden ben ik 1x uitgenodigd voor een gesprek.
Ook advertenties waarop ik reageerde en niets van hoorde, stonden een maand later weer
op o.a. werk.nl.

Ik werk nu als publieks begeleider in Artis met toestemming van het UWV. Wat veel voldoening geeft.
Vrijwilligers worden er zat gevraagd!! Raar toch!!

Hans Heeren

Beste mensen,
Ik zie dit nu voor het eerst en als ik al de reactie leest ben ik blij dat ik niet de enige bent, ja helaas bijna 60 jaar en zonder werk, nee geen geval van "economische" situatie maar een ander situatie, ik heb helaas de pech gehad om een hartinfarct te krijgen, niet doen want het kan je je baan kosten, niet direct maar helaas had ik drie jaar later weer een terugval en dat was nou mooi het moment om mij de laan uit te sturen, mocht niet terug omdat er een second opinion aangevraagd werd maar onder tussen lag mijn ontslagaanvraag al bij de UWV. Nou dat heb ik geweten, na 16 maanden procederen, 4 rechtszaken - ook nog gelijk gehaald - en een hele boel kosten - geen rechtsbijstandverzekering - en mijn baas net zo lang heeft geprocedeerd tot het nieuwe ontslagwet van kracht werd - 1 Julie 2015 - is toen door de rechter besloten op ontslag wegens verstoorde arbeidsverhouding, nou dan zit je niet lekker in je vel en om dan met de UWV in zee te gaan is al helemaal geen pretje, nee sorry maar ik heb alles gehad behalve de goeie.
Al meer dan 750 sollicitaties verstuurd en bijna meer afwijzingen dan sollicitaties, dan vraag ik mij af hoe nu verder, al zoveel tips en adviezen gehad maar nog steeds geen oplossing, ik zit ook aan het eind van mijn latijn en kan ook nog niet het hele situatie los laten, het houd mij dagelijks bezig en hoe zet je het van je af, hoe krijg je weer zin in het leven als ieder je afwijst, ja al die afwijzingen met standaard tekst ben ik nu al zat, stuur een sollicitatie op zondag avond om 21:30 om vervolgens een afwijzing om 23:10 te ontvangen, wist niet dat bedrijven ook hun personeel -W&S - ook avonden laten werken, maar ja dat is dan weer ons modern tijd, die ik helaas niet goed beheerst.
Ja helaas, wij zijn een generatie die aan de kant word geschoven omdat het bedrijfsleven nu eenmaal verander en de jongeren het van hun ouders overneemt en dan is er geen plek meer voor ons - je moet het maar zo zien, net mijn oude heer de deur uitgewerkt en moet ik weer een oude man/vrouw in dienst nemen dei mij even gaat vertellen wat ik moet doen, echt niet - Dus blijf ik in het cirkel van waar, wat en hoe, pensioen naar voren trekken kan niet eens en dus maar over een paar maanden mijn huis verkopen en kijken of ik een bushokje kan kraken, moet toch ergens onderdak zien te vinden.
Met vriendelijke groet, nog een oude man

Herkenbaar verhaal.
Ik heb 37 jaar fulltime gewerkt en toen door reorganisatie boventallig geworden. Als secretarieel administratief medewerker solliciteer ik in een vijver met heel veel vissen. Daarnaast dus 55+.
De snelste reactie op een sollicitatie was binnen 50 minuten, notabene vanuit België en de langzaamste 8 weken. Krijg meestal wel een reactie, maar altijd negatief. Al 13 maanden thuis.
Probleem is ook hier dat na WW van 27 maanden er een zwart gat komt. Geen bijstand, eerst huis opeten. En AOW? Ergens tussen 68 en 69 jaar. Dat wordt telkens opgerekt. Ooit zou ik met 62 met de VUT gaan.
Goede motivatiebrief, gelikt CV en deskundig LinkedIn profiel. Daar ligt het niet aan.
Altijd hard gewerkt. Loyaal aan werkgever. En nu? Als een vuilniszak weggegooid.
Het basisinkomen zou echt een uitkomst zijn.
UWV? Laten we het daar maar niet over hebben. Heb er trouwens gesolliciteerd en ben....afgewezen!

Hallo , ik heb net de blog gelezen . En het klopt precies.. Ik ben nu pas 3 maanden werkeloos en heb diverse sollicitaties gedaan. Ongeveer 25. Ook bijna allemaal afwijzers met als hoofdafwijzer:”past niet in het profiel”. Wat ik het grootste probleem voor mijzelf vind is dat ik een goed salaris had en dus een “goede” uitkering. Ik heb 40 jaar geleden mijn HAVO afgemaakt en ben gaan werken. Heb natuurlijk gewerkt met een computer maar ik weet bijv niet niet een EXCELL bestand in mekaar zit. Als je nu solliciteert op een administratieve functie moet je dit beheersen. Dus kun je het schudden...daarbij komt dat ik met het uurloon van deze functies, fulltime moet werken om een behoorlijk/ gelijk bedrag aan loon te krijgen...
Ik heb altijd part-time gewerkt.
Ik heb zelfs op een gelijkwaardige functie geschreven die ik 37:5 jasr heb vervuld en voldoe niet aan het profiel....
En inderdaad die recruters, ze kunnen kinderen van mij zijn. En wat je allemaal moet doen bij een sollicitatiepesprek...een PITCH...???????
Ik ben nu 58, heb 40 jaar gewerkt, ken de klappen van de zweep en kan mij niet meer zo opfokken om een baan te krijgen. Ben geen horecatijger etc...ik wordt zo moe van deze vacatures...doe toch eens normaal...!!!
En dan als laatste, bij een vacature gaat tegenwoordig alles via een uitzendbureau...je weet ,zonder navraag , nog niet eens bij welke firma je solliciteerd...en het feit dat je helemaal geen antwoord krijgt..!!! Alles wordt op de sollicitant afgeschoven....
En van LInkedin snap ik al helemaal niets en heb het idee dat dit alleen voir geleerden is...
Ze moeten eens goed gaan nadenken over omscholing of de 55 plusser meer lucht geven...
Heb nu al de moed opgegeven na 3 maanden....
Sterkte allemaal

Zeker is dit heel herkenbaar. Vandaar deze reactie, want ik wil graag julllie interesse wekken voor een bijzonder initiatief, waar we allemaal voordeel van kunnen hebben. Waar gaat het om? We vinden stagelopen voor jongeren heel gewoon. Maar waarom is er eigenlijk geen stage voor ouderen. Een periode waarbij ouderen weer kunnen leren en werken omdat ze iets anders willen doen dan ze hun hele leven gedaan hebben. Deze vraag leidde tot de oprichting van Experientia Docet, waarbij vijftigplussers die op zoek zijn naar werk of gewoon iets anders willen, geholpen worden met het vinden van een stage.

Meer weten, kijk op www.stage50plus.nl. Zij gaan Nederland veranderen en dat begint altijd in het klein.

Beste Rob,

Ik herken je verhaal als geen ander. Volgende week word ik 59 en zit inmiddels 3 jaar thuis, evenals mijn vrouw. Ik heb altijd als (inter)nationaal account manager gewerkt en dan denk je, ze kunnen de ervaring wel gebruiken. Maar helaas. Dus solliciteren en nog eens solliciteren. Altijd de hoop hebben dat het nog eens lukt. Iedere keer weer van een koude kermis thuiskomen na het schrijven van brieven.
De afwijzingen, als je überhaupt een reactie krijgt, zijn allemaal hetzelfde. Past niet in het team en ga zo maar door. Moedeloos word je er van. En over een half jaar is het voor mij v.w.b. een uitkering afgelopen. Die van mijn vrouw in februari. Al je spaarcenten gaan op aan extra uitgaven. Dat betekent huis verkopen. En dan? Precies en dan. Een bijstandsuitkering? Nee, niet voor ons omdat we nog een paar spaarcentjes hebben die eigenlijk bedoeld waren voor leuke dingen. Kortom, helemaal niets. Op zoek naar een huurhuis ergens in een achteraf buurt. Hoe? Geen idee. Geen inkomen dus ook geen huis. Heb je heel je leven voor gewerkt. Top geregeld hier in Nederland. Wat dan?
Wel, ik ben een opleiding gaan volgen voor sportmasseur. Daar zit ook de hoofdprijs niet in qua salaris maar het is in ieder geval iets. Overigens moet je deze opleiding wel zelf betalen. UWV werkt hier niet aan mee. Ook al niet. En hoe prachtig het in de krant staat beschreven dat de economie sterk aantrekt en de werkloosheid vermindert, het gaat niet op voor onze leeftijdgenoten.
Hoe negatief dit verhaal ook is Rob, blijf hoop houden. Doen wij ook. En denk eens aan een opleiding. Ik weet het, valt niet mee. Je hersencellen weer aan het werk zetten kost op deze leeftijd veel energie. Maar het geeft je wel weer energie. Energie die ervoor kan zorgen ooit weer eens door de maatschappij gewaardeerd en geaccepteerd te worden. En dat geldt natuurlijk voor alle 50+ werklozen. Maar ondanks alles, fijne feestdagen.

Beste Rob, Ik zit in precies dezelfde situatie. Mijn dienstverband eindigde per 1-04-2016. Jouw emoties herken ik helemaal, ik heb dezelfde cyclus doorlopen. Nog steeds geen andere baan, afwijzingen die sneller zijn dan het solliciteren zelf en elke keer weer teleurstelling.
Het nadeel vind ik dan nog dat als je moet blijven solliciteren je op twee benen blijft hinken, je kunt niet de ommezwaai maken naar een leven zonder werk. Naast vrijwiligerswerk zit ik nu ook te denken aan omscholing (denk aan Fred Teeven). Het idee dat ik me niet betaald nuttig zou kunnen maken vind ik onacceptabel. Maar bij alles geldt: blijf doorgaan, blijf in jezelf geloven en sta open voor alle nieuwe mogelijkheden! Succes!

ik ben in 2014 werkeloos geraakt.
ik heb in dit bedrijf 39 jaar als magazijnmedewerker/orderpicker gewerkt en moest er uit omdat het niet meer goed ging met het bedrijf dus er moesten 2 afdelingen weg ik werkte met mijn collega in een van die 2 afdeling en hij mocht blijven en ik moest er uit het bedrijf die het bedrijf over nam had gezegd dat er 23 mensen uit moesten en dat was ik een van.
ik wil nu niet meer in een magazijn werken maar lekker in de buiten lucht zo als huisvuilbelader of schoffelen.

Blog

Deze pagina delen of printen

Deel artikel: Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina via twitter Deel deze pagina op Facebook

Werkblad

Inspiratie en tips voor werk zoeken en vinden